Później przy obiedzie zrobiłam sobie prasówkę z Gazetą Wyborczą a tam, na stronie siódmej:

Stek z psa? A może kocie żeberka?
Czy w Polsce można legalnie zabijać psy i koty w celach spożywczych? Zdaniem Jakuba Phama, Wietnamczyka urodzonego w Polsce, tak.

I momentalnie poczułam wstyd. Wstyd za to, że mój rodak o tym samym nazwisku, pierdoli jak ten kretyn, nie mając żadnego poczucia wrażliwości kulturalnej. Ślepo próbuje wtłoczyć swoje własne kulturowe zwyczaje na cudzym terenie, gdzie tego nie tolerują. Nie dziwne, że sympatia Polaków do cudzoziemców miewa jednak granice. Nawet moi rodzice go nawyzywali.

Ze schroniska wziął wprawdzie dwa psy w celach spożywczych, ale polubił je i zostały jako zwierzęta do towarzystwa.

Jest świadomy, że za takie pomysły ktoś mógłby chcieć go zabić: – W telewizji pokazują agresję ludzi wobec tych, którzy męczą zwierzęta. Ja w ich oczach mogę być jeszcze gorszy, bo co prawda krzywdy im wyrządzić nie chcę, ale chcę je zjadać.

Ale to samo prawo nie skaże człowieka za zabicie psa w celach kulinarno-konsumpcyjnych. Nie ma takiego paragrafu – mówi.

Mieszkając w innym kraju, nawet jeżeli się tu urodziło i posiada obywatelstwo polskie, to wciąż ma sie pewne zobowiązanie jako obcy. Powinniśmy ulec asymilacji kulturowej i nie wtłaczać usilnie swoich tradycji, szczególnie gdy się gryzą z lokalnymi. I tu sie pojawia kwestia jedzenia kotów i psów, które tutaj, na zachodzie są niezwykle cenione i kochane.
My tak bardzo żądamy tolerancji wobec nas, a często zapominamy tolerować tutejszych i ich kulturę.
(Zabawne, ale czy ja po raz pierwszy na blogu zaadresowałam do swoich rodaków?)

Zirytował mnie fakt, że tak mocno podkreślono to, że facet się urodził w Polsce. W pewnym stopniu to mówi, że nawet urodzonym tu cudzoziemcom nie można ufać. Chociaż… czy zdenerwował mnie fakt podkreślenia tej informacji czy po prostu fakt, że to ten debil się tu urodził. W sumie miejsce urodzenia nie znaczy dużo, Wietnamczycy to rzeczywiście mistrzowie społecznej izolacji, więc to nie powinno dziwić.

Ten artykuł, a przede wszystkim mail, wzbudziły we mnie przemożną chęć wyjasnienia mojego stanowiska w tej sprawie – bo pytania o kocie i psie mięso wśród moich znajomych nie mają końca ;) i przede wszystkim chęć oficjalnego odcięcia się od tych farmazonów, bo poczułam, że moje dobre imię zostało naruszone. Każdy kto będzie kojarzył moje imie i nazwisko automatycznie powiąże go ze mną. A przeciętny Polak nie wie, że to nazwisko posiada 7,1% społeczeństwa Wietnamskiego ;)

* jak mogłeś tak pomyśleć! :D

edit, 22.02.2011 @ 14:38
Wyjasnienie:
Nie obchodzi mnie mnie czy je psie/kocie mięso w domu czy gdzie indziej, nie obchodzi mnie, że część moich znajomych również je je i lubi. Jest to część wietnamskiej kultury z której pochodzę i z ktorą mam kontakt. Nie żywię jakichkolwiek oburzających uczuć wobec tego, że ktoś może jeść kocinę. To co mi jednak przeszkadza, to fakt, że Jakub Pham poszedł z tym do gazety.

Płacą za to inni Wietnamczycy, ja i Polacy. Zły fejm się tworzy.
Sama wietnamska prasa wydawana w Polsce się burzy, bo to może pogorszyć nasz wizerunek cudzoziemców, bo jeszcze Polacy przestaną chodzić do wietnamskich restauracji i barów, zyski spadną i więcej problemów społecznych się pojawi. Wietnamczyk zawsze będzie przez niektórych kojarzony teraz jako Jakub Pham, ‘morderca psów i kotów’ jakkolwiek by rzeczywistośc nie wyglądała.

Lubię święta, gorączkowe przygotowania, tłumy w sklepach, chaotyczne dekoracje na ulicach, Last Christmas George’a i inne utwory świąteczne (nawet bardzo), które notorycznie lecą w sklepach i w radiu. Lubię klasowe wigilie i dzielenie się opłatkami ze wszystkimi. Lubię nawet tą komercyjność świąt, która już jest stałym elementem tego wszystkiego. Lubię też to, że jestem agnostykiem.

I czy muszę wierzyć w Boga, żeby lubić ten świąteczny klimat, życzyć ludziom wesołych świąt, dawać prezenty, ubierać choinkę i uczestniczyć w kolacji wigilijnej, ktora jest po prostu wspólną kolacją? Fuck no. To jest już tradycja i jej religijne pochodzenie już nie jest tym najważniejszym elementem.
Bo jakoś nie wierzę, żeby większość obchodziła święta żeby świętować narodziny Chrystusa, pomimo nazywania tego dnia Bożym Narodzeniem. To nie to samo co chodzenie do Kościoła i modlitwy. Przecież nie robicie tego dla duchowego przeżycia, prawda?

moje święta?

Nie obchodzę w domu świąt, ale nie ze względu na jakieś przekonania, po prostu rodzice nie zwykli tego robić, nie mówiąc już o tym, że cała reszta mojej rodziny siedzi w Wietnamie. Tam pewnie byłaby wspólna, rodzinna kolacja, prezenty. Tylko trochę mniej istotne, jako, że zjazdy rodzinne i tak są tam dość częste. Jednak choinki w domu czasem ubieraliśmy, bo lubimy świąteczny klimat, nie mówiąc już o tym, że jest po prostu ładnie.
Powiem szczerze, że nigdy nie uczestniczyłam w takiej prawdziwej, Wigilii w polskim domu. Co najwyżej były to klasowe wigilie…które lubiłam ;) Opłatek? OK! I teraz sobie wyobraźcie, że odmawiam dzielenia się opłatkiem i siadam w kącie podczas gdy inni sobie składają życzenia. Mogłabym w ogóle nie przychodzić, bo to przecież katolickie święto. Jednak wtedy pozbawiam się przeżyć społecznych, a nie katolickich.

Zdziwił mnie za to kolega, który życzył mi wczoraj wesołych świąt, “o ile obchodzisz święta” dodajając. To co, jak nie obchodzę świąt to nie dostanę życzeń? :c

W Wietnamie dominuje buddyzm i konfucjanizm, chociaż wg pewnych badań jest jednym z krajów z największą liczbą ateistów. I fakt, ze w każdym domu są ołtarzyki, że się pali w cholerę dużo kadzidełek, że jest mnóstwo obrzędów itd, nie ma tu raczej takiego znaczenia, bo to jest czczenie zmarłych i różnych duchów. A to nie jest równoważne z wiarą w Boga. Zresztą nie na darmo mówi się, że buddyzm czy konfucjanizm to raczej systemy filozoficzne niźli religie.
Tak czy inaczej, nie przeszkadza to Wietnamczykom w obchodzeniu Bożego Narodzenia jako jednego z ważniejszych okresów w roku. Jedyna rożnica jest w tym, że oni to traktują bardziej jak festiwal.

komercja – bleh.

I mam już dość gdy narzekacie, że święta są beznadziejne bo komercyjne. Nie spinajcie pośladów. Chill i wesołych świąt :)

[zrobione na zajęciach z photoshopa na uczelni :>]

Ostatni mój wyjazd do Czech (9.07-14.07) był obozem-festiwalem. Obóz ten, skupiał młodzież wietnamską mieszkającą w Europie, była grupa z Ukrainy, Słowacji, Czech, Rosji, Niemczech, Węgier, Wietnamu (co prawda nie z Europy) i oczywiście z Polski, która była najliczniejsza(jestem pewna, że o paru innych grupach zapomniałam). Celem była po prostu solidaryzacja tej całej wietnamskiej młodzieżowej społeczności. Ponieważ wiadomo, że imigranci są nieco oddaleni od swojej pierwotnej kultury i języku. Dopiero pierwszy raz zorganizowali coś takiego.
Towarzyszyło nam wiele ważnych osobistości, ambasadorzy niektórych krajów itd itp. Nie wymienię dalej bo nie pamiętam jakie funkcje pełnią ci ludzie ^^. Był z nami jeden z najpopularniejszych wietnamskich zespołów – Nam dong ke (po polsku: Pięciolinia), zwiedzał z nami Pragę i śpiewał dla nas co wieczór.

Nigdy nie przepadałam za wietnamską muzyką i artystami stamtąd. Zresztą nie tylko one występowały (zespół to 4 kobiety, które zagranicą są znane ze śpiewania a capellą.), bo to w końcu my sami, młodzież, organizowaliśmy program artystyczny co wieczór. Śpiewanie, granie na różnych instrumentach tradycyjnych, tańczenie i wiele innych rzeczy, wszystko realizowane przez amatorów-uczniów, studentów zza granicy.
Wszystkie grupy ze sobą rywalizowały, czego skutkiem była wygrana drużyny z Polski, w niemal wszystkich konkurencjach :> Sport – 3(4?) złote medale, 3 srebrne. Pierwsze miejsce za program artystyczny (który wymyśliliśmy dopiero parę godzin przed występem :P) i inne. Polska niemal we wszystkim była naj! :> Cieszyła się tam super opinią. Ważnym elementem byli kibice….wspieraliśmy ich tak, ze teraz wszyscy mają zdarte gardło:D.
W niedzielę rano, po powrocie do Polski, uderzyła w nas fala rozgłosu o obozie w Czechach i sukcesie Wietnamczyków z Polski. A wydawałoby się, że nie jest to aż takie wydarzenia. Ach, i nawet sąsiadka, którą widuję raz na pare miesięcy od razu powiedziała, że mnie poznała w telewizji :). Telewizji wietnamskiej, przeznaczonej głównie dla Wietnamczyków zagranicą. A inni wskazywali w nas palcami, mrucząc ‘to ci z Czech’ :P.

Z początku niezbyt mi przypadł obóz do gustu….brak organizacji ze strony ambasady wietnamskiej, ludzie też tacy sobie. Potem to się zmieniło i myślę teraz zupełnie odwrotnie.
I czuję się, że mój język wietnamski się nieco wzmocnił…w porównaniu do ludzi z obozu, mój zasób słów był bardzo biedny :>
Za rok, zapowiadało się, że mieli organizować następny festiwal w Polsce, jednak odbędzie się na Ukrainie, ponieważ ktoś na dużo wyższej pozycji stamtąd przyjechał.

Wiecie co mnie zdziwiło? Większość Wietnamczyków z Polski mówiła po Polsku kiepsko i czasem nawet bardzo kiepsko. Jedyny wniosek jest taki, że pojechali na ten obóz po części ze względów…językowych,
bo to świetna okazja pogadać wreszcie po Wietnamsku, a nie po Polsku z czego akurat są gorsi. Ale i tak na kilometr było słychać, że Ci ludzie są z Polski :P

Sight seeing

Praga przypominała mi Warszawę i Kraków razem wzięte. Szczerze mówiąc nic tam wyjątkowego nie było. Rynek kojarzył się z Krakowem, a reszta ulic z Warszawą. Dobra, przesadzam, Praga jest nieco ładniejsza od Wawy, ale czułam ten sam klimat ;)
Byliśmy też w Karlovych Varach. Miasteczko tak cholernie piękne, że aż cholernie nudne. Szare budynki z odrapanym tynkiem nagle stają sie wśród małych will, pałacyków, lśniących bielą kościołów, kolorowych kamienic, wręcz piękne.

Od zawsze było to źródło m.in piractwa i ubrań z niższej półki (ludzie chętnie kupują bo nie są złe, ale i tak boją się przyznać gdzie kupili) itd. Kojarzone z cudzoziemcami, przebywającymi tutaj nielegalnie, na dodatek niewykształconymi i biednymi, poza tym z brudem, tłumem, zgiełkiem itd.
No cóż…trudno się dziwić, w końcu każdy podlega pierwszemu wrażeniu…dopóki ktoś nie zajrzy głębiej.
Biedni cudzoziemcy – no cóż….niektórzy zarabiają więcej niż przeciętny urzędnik. Handel zawsze był bardziej opłacalny :P
Niewykształceni – spora ich część to ludzie mający wyższe wykształcenie…pedagodzy, profesorowie, naukowcy. Tutaj nie mają możliwości, żeby pokazać się z tej strony…
Nie zbyt dobra znajomość języka uzupelnia ich, nie ukrywajmy, żałosny image. Ale nie dajcie się zwieść pozorom.
Poza tym nie rzadko produkty ze stadionu trzymają się lepiej niż “firmowych firm” :>

Rok temu była Podróż do Azji i wycieczka na stadion organizowana przez GW. Jarmark Europa, nie jestem zwykłym bazarkiem jak widać :)
Było parę filmów o \Wietnamczykach na stadionie i innych cudzoziemcach. Teraz znów będą kręcic kolejny film, bardziej obyczajowy. Reżyser się przeraził wiadomością, że Stadion zamykają to od razu musiał wystartować ze zdjęciami.

Teraz gdy zamykają Jarmark (chociaż władze bardzo komplikują tą przeprowadzką…[klik]-patrz ostatni akapit.) ludzie nagle polubili to miejsce. Wspominają. Bo to jednak szkoda zamykać takie małe, bogate (pod względem kulturowym), imigranckie, tętniące życiem miasteczko. To wielka atrakcja turystyczna, jak sami handlarze mówią – ludzie z całej Europy tu przyjeżdżają. Myślę, ze nie tylko w celach handlowych.
Ci z góry co prawda ‘szukają’ nowego miejsca dla handlowców…ale po przeprowadzce nie będzie to samo. Sporo z handlowców wyjedzie, zacznie robić co innego, a bazarek który potem powstanie nie będzie miał takiego rozgłosu jak Jarmark Europa..
Ja tam osobiście wolę Jarmark niż Stadion Narodowy, pomimo, że Euro 2012 to dla mnie wspaniała wiadomość, bo lubię piłkę nożną. Ale…likwidacja tej namiastki China Town Nowego Jorku jest…eh.
(Oby nie skończyło się tak, że zaczeli budować a i tak się okaże, że nie zdążymy na wielkie-party)

2 dni temu w Gazecie Wyborczej pojawił się przesympatyczny artykuł Mikołaja Łozińskiego, pisarza, fotografa – “Dlaczego lubię Stadion Dziesięciolecia?”.
Naprawdę warto go przeczytać, nieważne czy jesteś ze stolicy czy nie :)

Jeżeli mieszkacie w innych miastach, powiedzcie jakie macie wyobrażenie o tym stadionie, jak jesteście do niego nastawieni, co wokół siebie o nim słyszycie i jaki powinien być jego los wg Was?

Dla mnie Stadion to jedyne miejsce w Warszawie, gdzie mogę poczuć się jak obcokrajowiec – 15 min od domu.
—-

Czasem wydaje mi się, że Stadion to najbardziej tolerancyjne miejsce w Polsce. I nie jest to tolerancja wymuszona polityczną poprawnością – ma mało wspólnego z przekonaniami czy edukacją. Jest wymuszona prawami handlu – żeby dogadać się w sprawie kupna, sprzedaży, wymiany, trzeba ze sobą rozmawiać. Inaczej nie da się zyskać – niezależnie od koloru skóry, uprzedzeń, języka. Rozmowa i dialog są tu więc we wspólnym interesie wszystkich. A to chyba rzadki przypadek w polskim mało tolerancyjnym społeczeństwie.

Zdjęcia Dziennikarzy-Wędrownych

Jak wyglądają ulice Hanoi, stolicy Wietnamu? Dawno tam nie byłam, więc opisze Wam to saigon.blox.pl :)

Jesli robic zakupy na Tet, to wlasnie na hanojskiej starowce. Na niezliczonych targach przewijaja sie tlumy ludzi; najwiekszym wzieciem ciesza sie noworoczne drzewka brzoskwiniowe i mandarynkowe, suszone owoce, szeleszczace celofanem paczki pelne wiktualow, ozdoby swiateczne. Koperty z rozesmiana psia mordka, ktore wkrotce zapelnia sie banknotami gwarantujacymi szczescie na kolejne 12 miesiecy, rozchodza sie jak swieze buleczki.

Wokol dymia garnki z zupa i pieczone kielbaski. Wystawione na ulicy przedszkolne plastikowe krzeselka szczelnie zapelniaja cierpliwi ojcowie, opatuleni zimowymi kurtkami i szalikami (choc czesto w klapkach na bosych nogach), oddajac sie ozywionej dyskusji nad kuflem piwa.

Ruch na ulicach jest w tym okresie w najwyzszej fazie chaosu. Doprawdy trudno uwierzyc, ze trzech facetow na motorze, kazdy z nich z drzewkiem pod pacha jest w stanie sprintem pokonac zatloczona rikszami uliczke i o wstatniej chwili uskoczyc przed zapchanym sterta pomaranczy trzykolowym wozkiem.

Goraca, poranna kawa na tarasie smakuje niepowtarzalnie, kiedy popijam ja patrzac na domy z ubieglego wieku. Czas jednak nagli – kierowca, jakby czujac szczegolna atmosfere miasta, wlacza plyte Nory Jones i juz plyne w ostatni pozegnalny rejs po Hanoi. Sceny przewijajace sie za oknem z pewnoscia bylby znakomitym materialem na teledysk promujacy nieodparty czar polnocnego Wietnamu

A jak w Polsce? Tak samo, tylko, że w mniejszej skali ;) Przychodzimy w gościnę do innych Wietnamczyków by życzyć wszystkiego najlepszego, trochę udzielić ‘środków’ młodzieży (:>), miło pogadać i w ogóle. Dobrze by było przestudiować specjalną książeczkę z różnymi wskazówkami ( na szczęście ), by zaprosić odpowiednią osobę spod odpowiedniego zwierzęcia i przyniosła nam owe szczęście ;)
W każdym wietnamskim mieszkaniu są ołtarzyki, z posążkami bóstw. Składa się tam owoce i specjalne na tą okazje ciasto zwane Banh chung. Nie liczę nawet już wielkiego sprzątania, które ma ‘wypędzić złe pozostałości’, ze starego roku i multum (dosłownie multum) innych zwyczajów, które mają się przyczynić do dobrego początku w nowym roku. A na (prawie) końcu uczta.
Przesądne, to prawda, ale bardzo sympatyczne. Mam sceptyczne nastawienie do tego wszystkiego, lecz to już tradycja..:)

Na więcej zdjęć mnie na razie nie stać :P
To po bokach to właśnie te ciasta ryżowe Banh Chung

Nowy Rok:
w Japonii – nikki.blox.pl/2007/02/Noworoczny-problem-czI.html
na Tajwanie – wielkiechiny.pl/chundao.php

Mam urwanie głowy, więc już kończę :P
Chuc Mung Nam Moi! Czyli Szczesliwego Nowego Roku! ;)

PS: Boże, te małe bananiki są takie słodkie :> tzw Banana Baby

Czyli tym razem o wietnamskich imionach, a raczej o imionach Wietnamczyków w Polsce. Nasze imiona często maja jakieś odległe znaczenia, skojarzenia jak również i dokładne znaczenia, np Róża.
Weźmy sobie na przykład moje imię…”Lan”. Przyznam szczerze, że mimo, że bardzo popularne imie (a jestem pewna, ze większość z was wolałaby mieć “Viktor” niż “Krzysztof”. Bo się wyróżnia, nie jest się jednym z tych parunastu tysięcy Krzyśków ale jest się tym Viktorem wśród parunastu set Viktorów), to kocham je. Dzięki “Lan” mam mniej kłopotów wbrew pozorom ;)
Jest to strasznie męczące gdy ma się imie, które nikt wymówić nie może..
Moje jest natomiast krótkie i proste. Znaczenie….rózne.
Światowo można uznać to za jedną sieć internetową LAN (moja siostra Van jest połączona z siecią WAN…zbieg okoliczności :] ), a tam po ‘naszemu’ jest to wyraz, który najczęściej pojawia się w nazwach kwiatów. Thu Lan, Lan i różne inne kombinacje.

A jak sobie radzą dzieci z imionami nie do wymowy (o dorosłych nie wspomnę, oni nie mają takiego problemu środowiskowego jak u nas)?
A no rodzice nadają im polskie imiona. Kasia, Agata, Teresa…no szczerze mówiąc..nie zbyt idą z nazwiskami.
Ale im to sie jednak podoba i polskie imię zaczyna sie znajdować na swiadectwie, w legitymacji, w aktach itp.
Nie podoba mi się to ukrywanie za polskim imieniem. O powyższych przypadkach nie mówię, czyli o przypadkach trudnego imienia, jednak powinno sie to robić ostatecznie a nie dla ozdoby, ułatwienia który w sumie nie robi takiej wielkiej róznicy, dla łatwiejszej akceptacji w swoim środowisku jest niepoważne.
Jestem wdzięczna za dane mi imie :P

Budowa
Z reguły jest tak:

Nazwisko (po ojcu) + Środkowe imie/imiona (jak to nazwać? Nijak. Middle name, jak to w nazwie jest pomiezy imieniem a nazwiskiem, nadawane znikąd) + Imię nadane.

Wiecznie jestem pytana co to pomiędzy jest jeśli to i to jest nazwiskiem i imieniem.
No holender, środkowe imie! Nie słyszeliscie nigdy o Ruudzie van Nistelrooyu? Trudno to sobie tak wyobrazić co to jest? ;)

Nazwiska
Wy też chyba najczęściej zauważacie wietnamskie nazwisko “Nguyen”? ;)
Nie tylko tu jest najczęstsze:
1 Nguyễn – 38.4%
2 Trần – 11%
3 Lê – 9.5%
4 Huỳnh (Hoàng) – 5.1%
5 Phạm – 5%

Blisko 40% Wietnamczyków nosi to nazwisko!

Ważną rolę w imionach, nazwiskach itd odgrywają tony. Zresztą jak w innych wyrazach. Gdzie dwa identycznie napisane imiona różnią sie drastycznie.
Ale to już kiedy indziej o wietnamskim języku :D

To może dni wietnamskie na moim blogu zacznę od tego:
Jakie są Wasze odczucia na ten temat – wietnamczyków w Polsce? Z czym to kojarzycie? Jak ich odbieracie? Jakie macie do nich…(do nas :P) stosunki. Znacie może jakiegoś wietnamczyka, wietnamkę? Na podstawie znajomości można by coś wywnioskować, poznać…więc ciekawa jestem Waszych hm..poglądów.
Co ciekawego macie do powiedzenia :)

PS: Nie znacie wietnamczyków nie znaczy, ze nie macie na ten temat zdania!

Notka poświecona krótkiej relacji z meczu :P
Mecz niedzielny skończył się remisem 1:1. Walka była całkowicie wyrównana.. Dyplomatyczny mecz powiedziałabym :)
Ale był to niewypał, bo mała widownia. Zazwyczaj na takich meczach zorganizowanych przez Amabasadę Wietnamską czy co tam jeszcze bywa mnóstwo ludzi..ale tym razem kiepsko sie wieść rozniosła. A Ci dziennikarze pewnie się bali, że przegrają dlatego nie skorzystali z ich wpływowych kontaktów :P
Po wszystkim odbył się bankiet, było podobno wesoło (niestety nie miałam okazji zostać). “Wietnamczycy są mali i przy tym strasznie szybcy! Byli i na górze i na dole! A ja miałem brzuch na dole!” mówił Tomasz Zubilewicz, Pan od Pogody jak go nazwali. Teraz wiem jak Ci dziennikarze strasznie zajęci, podczas kolacji nie jedni musieli wyjść a to przepowiedzieć pogodę, a to skomentować mecz Barcelony i Valenci.

dRaiser stwierdził, że to nieco rasistowskie organizować taki mecz. No cóż…nie będziemy się chować, ignorować, życ bezinteresownie w stosunku do otoczenia. Wiemy, że nie jesteśmy stad, jesteśmy inni z wyglądu i dlatego Ci co chcą mogą zrobić dzięki temu wiele dobrego, same pozytywy.
Poza tym, rasizm jest wszędzie dobry czy zły – jest :P

Długie nochale!

Zapewne nikt nie słyszał o takowej drużynie dziennikarzy polskich ;) Ale to nie byle jaka drużyna, powiedziałabym, że są same gwiazdy wśród mediów. Racy jak Mateusz Borek, Maciej Dowbor, Tomasz Zubilewicz, Paweł Sikora i wielu innych (link). Drużyna ich istnieje nie od teraz, jest nawet oddzielna liga dla dziennikarzy. A nawet nie tylko dziennikarzy, ale i polskich artystów. Do drużyny artystów polskich należy m. in Cezary Pazura.
2 lata temu również odbył sie mecz (zorganizowany przez Zarząd jakis tam Wietnamski :] tak jak teraz wraz z dużym nakładem pracy mojej siostry) Wietnamczycy vs Polscy Artyści (p. Pazura juz tak błyszcząco na boisku nie wyglądał :P).

Społeczeństwo Wietnamczyków w Polsce nie jest “nijakie”, organizujemy mnóstwo przyjęć, imprez o których bardzo mało Polaków wie. Wiele z Was myśli, że żyjemy tu odosobnieni wśród Polaków, wręcz przeciwnie :)
Dlatego na moim blogu będzie Tydzień Wietnamski, gdzie Was zapoznam z naszymi obyczajami, społeczeństwem, ciekawostkami i naszym życiem tutaj więc nie będę wybiegać dalej niż za granicami Polski.. Chcę zakończyć tą erę skojarzeń, nas, z biednymi handlowcami. Alb

Ale w tym wpisie głównie chodzi mi o to, by Was zachęcić do zobaczenia meczu. Wiem, zbyt późno napisałam wpis, nawet w sumie o nie pomyślałam o tym…
Podczas przerwy w połowie meczu będzie program artystyczny, zapewne wschodni ;), zaś po meczu będzie wywiad w Trzecim Polskim Radiu (krótko: w Trójce :>) o tej imprezie. Wiec może przynajmniej posłuchacie? ;)

Gośćmi będą:
1. Marek Szczypek
były konsul Rzeczpospolitej Polskiej w Wietnamie
obecne Radca Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w Departamencie Polityki Międzynarodowej
z osobą towarzyszącą

2. Janusz Korwin Mikke
Wydawca i Redaktor Naczelny “Najwyższego CZASU!”
Członek Rady Sygnatariuszy i Straży UPR- Unii Polityki Realnej

3. Tomasz Sommer
Zastępca Redaktora Naczelnego “Najwyższego CZASU!”
Współwydawca miesięcznika “GIGA Sport”.

4. Jerzy Engel
Członek Zarządu PZPN – Polskiego Związku Piłki Nożnej i Wydziału Szkolenia PZPN

5. Michał Kocięba
Recznik prasowy Polskiego Związku Piłki Nożnej, Wiceprzewodniczący Komisji Mediów PZPN

6. Janusz Wójcik
Przewodniczący Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej i Sportu.

7. Tomasz Lipiec
Minister Sportu

8. Artur Piłka
Szef Departamentu Sportu Miasta Stołecznego Warszawy.

9. Roman Kosecki
Sejmowa Komisja do Spraw Sportu,