Pompatyczne momenty w filmach, czasami nazywane totalnym kiczem, wcale mi nie przeszkadzały. Film to taka sztuka, gdzie chcemy zobaczyć coś reprezentatywnego, coś naprawdę ładnego. Gdyby te ładne gadki zastąpiono rzeczywistymi, nieco pospolitymi słowami, czar pryśnie. Film to taki świat po drugiej stronie lustra, nieważne czy opisuje złą czy dobrą rzeczywistość, ważne, żeby ją opowiedział ładnie, poetycko, epicko itd.

Często się daje ponosić prostym chwytom w filmach, albo inaczej – chętnie im ulegam ;)

Przedstawiam Wam genialną kompilację mów bohaterów z wielu filmów, m.in Braveheart, Piraci z Karaibów (widać, że Keira Knightley jest niewprawiona w darcie się), Władcy Pierścieni, 300, Robin Hood, Stowarzyszenie Umarłych Poetów.
Niesamowicie inspirujące i podnoszące na duchu. W trudnych chwilach warto sobie zaserwować taką gadkę, na mnie by to podziałało jak cholera :)

Transkrypcja skleconej mowy od uploadera tego vid’a

Shame on you. This could be the greatest night of our lives, but you’re going to let it be the worst. And I guarantee a week won’t go by in your life you won’t regret walking out, letting them get the best of you. Well, I’m not going home. We’ve come too far! And I’m going to stay right here and fight for this lost cause. A day may come when the courage of men fails… but it is not THIS day.
The line must be drawn HERE. This far, no further! I’m not saying it’s going to be easy. You’re going to work harder than you ever worked before. But that’s fine, we’ll just get tougher with it! If a person grits his teeth and shows real determination, failure is not an option. That’s how winning is done! Believe me when I say we can break this army here, and win just one for the Gipper. But I say to you what every warrior has known since the beginning of time: you’ve got to get mad. I mean plum mad dog mean. If you would be free men, then you must fight to fulfill that promise! Let us cut out their living guts one inch at a time, and they will know what we can do! Let no man forget how menacing we are. We are lions! You’re like a big bear, man! This is YOUR time! Seize the day, never surrender, victory or death… that’s the Chicago Way!
Who’s with me? Clap! Clap! Don’t let Tink die! Clap! Alright! Let’s fly!
And gentlemen in England now abed shall know my name is the Lord when I tell our enemies that they may take our lives, but they’ll never take our Independence Day!

[via Niezłe Kino]

Teraz Interia przestawiła ster o kilka stopni w inną stronę niż dotychczas. Zapowiada się nowy kurs, a co się z tym wiąże – kampania reklamowa, z hasłem przewodnim “więcej niż się spodziewasz“.
Hasło kojarzy mi się z próbą zaskoczenia, więc czuję, że zapowiadają się znaczne zmiany w Interii.
Jak notka prasowa mówi, jej celem są internauci, którzy wcześniej nie korzystali z portalu. Interia będzie podkreślać wiarygodność, rzetelność, profesjonalizm (co to znaczy?), ale również “przekazywać radość, dystans, luz i swobodę”.

Ja osobiście czuję się celem tej kampanii, jak dotąd nie korzystałam z Interii – chyba, że przypadkiem lub z braku laku. Z bliżej nieokreślonego powodu. I cieszę się, że Interia ruszyła w końcu w nieco innym, odchylonym o parę stopni, kierunku. “Las Vegas” utwierdzało mnie tylko w przekonaniu, że nic tam ciekawego nie znajdę, co najwyżej jakieś migające “kasyna”, wiec wolę odwiedzić np, Manhattan – Gazete.pl :>.

Głównym składnikiem kampanii są spoty telewizyjne w charakterze typograficznym, promujące dany temat dnia w portalu. Sam maraton ze spotami zaczęto 24 listopada.
W tym czasie bloggerów również sprytnie wkręcono w kampanię udostępniając im przedpremierowo spoty: pierwszy spot dotyczący Donalda Tuska, Seala, czyli “jeden z najlepszych głosów na Ziemi” (co?!), czy też jeszcze przedpremierowa “szkoła jazdy“.
Ja również dałam się w to wkręcić i także dostałam 2 spoty reklamowe przedpremierowo. Jeden jest o Agnieszce Radwańskiej, który pojawi się jeszcze dzisiaj wieczorem, drugi zaś jutro o Britney Spears
Radwańska:

Britney:

Tylko dlaczego tematy są nadal takie niezmienne? Ciągle plotki, plotki i plotki o gwiazdach ;)
Sama koncepcja z typografią bardzo mi się spodobała, zachwycam się nią od jakiegoś czasu i widzę, że nie tylko ja. Teraz często zmiany (w Internecie i nie tylko) kierują się w stronę estetyki przez minimalizm czy właśnie typografię – ‘wizualne gry słowne’. Najbardziej z tego wszystkiego spodobał mi się spot z Donaldem Tuskiem, reszta jest bardziej w stylu dawnej Interii. Jednak ogółem spoty sprawiają pozytywne wrażenie. Wśród innych reklam, rzeczywiście się wyróżniają, bo “w realu” taka forma powszechna jeszcze nie jest.

9 milionów za kampanię, woah. Czekam na dalszy rozwój i zobaczymy, czy przyszłe zmiany (o ile) będą warte tych pieniędzy.

http://www.youtube.com/v/V5BxymuiAxQ&hl

I love the mountains,
I love the clear blue skies,
I love big bridges,
I love when great whites fly I love the whole world,
And all its sights and sounds,
Boom dee odda, boom dee odda, Boom dee odda,
boom dee odda I love the oceans,
[Mike Rowe] I love real dirty things,
I love to go fast, I love Egyptian kings,
I love the whole world,
And all its craziness, Boom dee odda, boom dee odda, Boom dee odda, boom dee odda
[Richard Machowicz] I love tornadoes,
[Bear Grylls] I love arachnids,
I love hot magma,
I love the giant squids,
I love the whole world,
It’s such a brilliant place, Boom dee odda, boom dee odda [Jamie Hyneman and Adam Savage], Boom dee odda, boom dee odda [Stephen Hawking], Boom dee odda, boom dee odda, Boom dee odda, boom dee odda, Boom dee odda, boom dee odda

via zjadamy reklamy

ps: utworzylam nową kategorię pt ‘reklamy’.

Jak również Wojciecha Wawszczyka, “rysownik, reżyser, scenarzysta, animator i autor oprawy plastycznej filmów animowanych. Autor muzyki i około 40 ścieżek dźwiękowych do filmów studenckich.”.
Pracował przy animacji do filmu “Ja, Robot”.
Jego 2 krótkie animacje:

Headless

“Pingwin”

(więcej na YouTube)

Układam pytania do wywiadu z tymi ludźmi, problem leży w tym, że nie znam tych ludzi na tyle wnikliwie, żeby wystarczająco dużo pytań ułożyć.

A teraz mam do Was pytanie, czy chcielibyście o coś zapytać Rafała Ziemkiewicza lub Wojtka Wawszczyka? Czy nie macie jakichś wątpliwości, pytań dotyczących krótkich, zastanawiających animacji Wawszczyka?
Jeżeli tak to wpisujcie pytania w komentarzach.

Social Networking in Plain English

Wiec o co niby chodzi z tymi społecznościami, o których tak rozwlekle pisałam? :P >Yaaay<

Blogs in Plain English

Nie ujęłabym tego tak ładnie: Read > Quote > Link. . Chociaz brakuje mi też “Comment”.

Social Bookmarking in Plain English

Czyli co za fenomen z dodawaniem zakładek online? Dlaczego nie offline?

Rozgryź zombie, czyli Zombie in Plain English

Co to jest RSS? Na czym to polega? jak to działa? O tak:
.
Taak, RSS też wyjasnili.

Autorem jest Michael Dudok de Wit, Holender, animator, reżyser, ilustrator. Wiele razy został nagrodzony za (nie tylko) swoje animacje. Powyższy film ‘Father and daughter’, dostało OSCARa, BAFTA i wygrało Grand Prix w Annecy. Inną obficie nagrodzoną animacją jest ‘The Monk and the Fish“.
Wiecie, że ten film animowany jest przerabiany w brytyjskich szkołach elementarnych?

Niech nasze obsesje dobiegną końca i skończmy życie w harmonii.
Dziwne. Proste. Zwykłe. Niezwykłe.

Cytując jeden z komentarzy do filmu (podejmowałam próby przetłumaczenia, ale to juz nie brzmi tak pięknie…)

It’s the never ending hunting while living on a boring and dismotiving life, which finally ends on madness and the surreal fantasy of a happy ending.

Mam ostatnio chrapkę na animacje ;)

Podesłano** mi jakiś czas temu video, z utworem ‘Heaven’
wykonawstwa I Monster. Nie było videoklipu, tylko muzyka podpięta pod jeden obrazek.
I to było czarujące i magiczne. I obrazek. I muzyka. Te dwa elementy niesamowicie do siebie pasowały, tak jakby jedno istniało dla drugiego.
A w rzeczywistości to jakiś internauta to sklecił….cholernie trafnie. Słuchowisko:

To było coś dość nowego dla mnie. Taka uderzająca harmonia wszystkiego. Plus jeszcze ten ‘niby deszcz’ w tle..
Nie często się zdarza tak, że jakiś utwór od pierwszych 10s polubię – ten był właśnie taki. Chociaż szczerze mówiąc, nie wiem jak bardzo różniłaby się moja reakcja gdybym usłyszała ‘Heaven’ bez tego obrazka z videa.
Melodia i głos są psychodeliczne, obraz jeszcze bardziej – w ten sposób się dopełniają i potęgują. I nie można zapomnieć o tekście “pełnym wyrzutów”, cytując.

Podsuwałam to innym, ale chyba nikt na to mocniej nie zareagował, jednak nikomu się nie spodobało ;) Kolega Michał, rzucił słowo ‘zamulające’ i jak wyjaśnił

Nie przeszkadza w myśleniu, nie rozpływasz się nad tą piosenką, po prostu leci byle lecieć, jest smętna

I określają tak wszyscy, kiedy słuchają czegoś spokojniejszego..Hej! Wolne, nie znaczy zamulające! :> Chyba już nie rozumiem definicji tego słowa.
Dla mnie, jest wręcz przeciwnie. Rozpływam się nad muzyką, włączam ją w konkretnym celu…bo mam takie pragnienie i przeszkadza mi w myśleniu, bo zaczynam myśleć o czymś…innym, pod wpływem muzyki. Cofnij. Ta muzyczna, myślowa dygresja w głowie, mi nawet nie przeszkadza. To jest przyjemność.

I Monster to zespół z wysp brytyjskich grający muzykę elektroniczną. Jednym z ich popularniejszych utworów, który powinniście kojarzyć (z filmu lub reklamy) to ‘Daydream in blue’. A tak poza tym, to w Internecie nie wiele ich widać.

‘Heaven.mp3′ Do zassania.
I byłoby fajnie, gdybyście się podzielili opinią. W końcu komuś to rekomenduje! ;)

EDITED @ 22:41
dRaiser wyznał, ze nie mógł wytrzymac utworu do końca bo obrazek go zbytnio odrażał to nie wytrzymał i zamknął ^^
Tak więc, jeżeli bedzięcie mieć podobnie, włączcie po prostu inną zakładkę ale przesłuchajcie to do końca – na moją prośbę ;)
Psychodela rządzi :P

** podesłała Basia

Inspirując się komentarzami innych ludzi na YouTube…

….czy to jest (auto) destrukcyjne dążenie do iluzjonistycznego perfekcyjnego piękna? Albo…nieosiągalnego piękna, czymkolwiek ono jest?

Troszeczkę nakierował mnie dRaiser, który niedawno również o tym zaczął pisać, o polecanej muzyce.

W wakacje, kiedy chodziłam do kina, bardzo często napotykałam zwiastun filmu ‘Czarna Dalia’.
(zwiastun na YT i zwiastuny na QuickTime).
Zapadła mi w pamięć muzyka z niego. Szukałam tytułu raz czy dwa w Internecie, nie znalazłam. Szybko sie tym razem poddałam. Po miesiącu, kilka dni temu, radio Last.fm mi puściło utwór – nagle i przypadkowo. Słuchając kanału ‘Moje Rekomendacje’. Dziwne, że akurat trafił jako rekomendowany utwór dla mnie :)

Od tego czasu nie mogę się od niego oderwać.
Tutaj świetnym przymiotnikiem byłby ‘piękny’.
Jego tytuł, po polsku oznacza ‘pieśń pogrzebowa’, ‘lament’. Doskonale pasuje do muzyki, w 100%.
Z początku brzmi trochę jak muzyka z lat…cholera wie. Z lat starszych :P
Słuchając tego, wyobrażam sobie kobietę, bez pokazanych oczu, z ostrym makijażem, śpiewającą (utwór bezsłowny) w pustej sali. Grobowa, czarno-biała wizja, pieśni żałobnej śpiewanej przez mocno wymalowaną, bez-oczną, kobietę.
Muzyka wzrusza, bo wspominam przy niej to co było w moim życiu. Pod kątem bardziej przygnębiającym, taki w końcu nastrój ‘słyszymy’.

Utwór to ‘Dirge’, w wykonaniu Death in Vegas.

Do ściągnięcia: death in vegas – dirge.mp3
Do obejrzenia:

+ drugi wideoklip: http://youtube.com/watch?v=Xpf_nKF2dHA

PS: Skuszę się na film. Czy ktoś go oglądał?

{black dahlia}

‘Akira’ to kultowe anime, wyprodukowane w 1988 roku. Będąc mała, zbierałam namiętnie Kawaii (magazyn o tematyce mangi i anime), gdzie wspominali nie rzadko o tym anime.
Nie zaciekawiło mnie to, bo najzwyczajniej w świecie przestraszyłam się filmu. Odrzuciły mnie screeny w Kawaii, były odrażające i za mocne na moją dziecięcą psychikę.

Akcja rozgrywa się w przyszłości w Tokio i opowiada o przygodach Kanedy, dowódcy gangu motocyklowego i jego przyjaciół. Jeden z nich – Tetsuo – zostaje porwany przez wojsko, które pragnie go użyć przy tajnym projekcie o nazwie Akira. Kaneda postanawia ruszyć mu na ratunek, ale Tetsuo nie jest już tym samym człowiekiem. Po doświadczeniach, które na nim przeprowadzono zyskał on olbrzymią moc, która może zniszczyć całe miasto.

Siostra kupiła ‘Akirę’ na DVD, dołączonego do jakiegoś magazynu, jakieś 2 lata temu. Nie mogłam uniknąć obejrzenia tego.
Mogę w pewnym sensie powiedzieć, że mi się bardzo spodobało, ale pesymistyczne odczucia to nieco przesłoniły.
Psychodela na całego.
Polecam.

Możecie obejrzeć ‘Akirę’ na Google Video, znalezione na Betonblogu.