Moja grafomania w niejasny sposób stała się powodem mojej nietolerancji i wybredności w sprawie sposobu, miejsca i czasu pisania.
Niegdyś nie przywiązywałam wagi do tych elementów; żadna to była różnica pisać na postrzępionej kartce, na odwrocie zeszytu od matematyki w Wordzie, w notatniku czy w panelu bloga. A dzisiaj i pisanie trafiło na top-listę moich wybredności.

WYGODA

Jako ‘podłoże’ w kwestii wygody akceptuję jedynie zwykły zeszyt w kratkę, zespawany zszywaczem, z papierem niemakulaturowym, w miarę gładkim, ale nie za bardzo, notatnik (notepad++) z czcionką Courier New, mój własny panel bloga i nawet Word 2007 czasami sprzyja pisaniu, choć jego brak prostoty zaliczam do wad.

Wygoda wygodą. Nie za często udaje mi się realizować temat pisząc go np w zeszycie, większość takowych rzadko udaje mi się skończyć lub zaliczam ich do nieudanych, niesatysfakcjonujących, szybko o nich zapominając (nie każdy tekst piszę z myślą o blogu. Piszę dla samego pisania). Mało co potrafi mnie szczerze zmotywować do pisania, szczególnie, że mam dość słomiany zapał.

WATERMAN

Jedyną taką rzeczą, która powoduje, że kocham pisać to mój Waterman, wieczne pióro, które towarzyszy mi aż od podstawówki. Powoduje, że często nie mogę się oderwać od pisania, przez co lubię robić wielostronicowe notatki na polskim i biologii. Nie dziwię się innym kiedy krzywo na mnie patrzą, nie aprobując moją manię pisania. Samej, kiedy czasem zdarza mi sie pisać długopisem ogarnia mnie jakaś irytacja i olewcze nastawienie do świata. Tak, całe nastawienie i samopoczucie mi się zmienia, wszystko wtedy robię od niechcenia.
Oh, do teraz nie zdałam sobie sprawy z tego jak bardzo jestem uzależniona od swojego pióra. I w ten sposób mogę sobie przypisać kolejny tag: kaligraficzny masochista. Chociaż z tą kaligrafią to tak nie do końca.

{Ups, w trakcie pisania tego wpisu jakieś 3 razy zmieniłam główny temat poprzez nieświadomie wtrącenia. I dopóki jeszcze mogę to powstrzymam przed rozwodzeniem się nad ręcznym pisaniem. O tym wspomnę innym razem.}

WRITEMONKEY

Przechodząc do meritum, chciałam wam po prostu pokrótce (taa…) przedstawić bardzo sympatyczny program – notatnik WriteMonkey.
I to właśnie to. WriteMonkey stał się moim wirtualnym odpowiednikiem pióra.

To prosty notatnik odczytujący pliki .txt. Jednak to, w jaki sposób redaguje ten tekst jest bardzo inspirujący. Wydawałoby się, że nic w tym szczególnego, ale spróbujcie w nim trochę popisać. Jego prostota wręcz urzeka.

Główne opcje (program nie obfituje w opcje, ma być z założenia prosty), które pozwolą nam sprawnie wykonać zadanie:
Sami możemy ustalić docelową ilość słów, limit czasowy i i śledzić nasz progres w procentach. Wbrew pozorom to naprawdę skuteczne zakładając, że mamy w sobie odrobiny samodyscypliny.

Możemy skonfigurować kolory, czcionkę i ogólny layout. To ten główny czynnik, wpływający na to jak będzie się nam pisało.
Stwierdziłam właśnie, że o ile czytać wolę na jasnym tle to o tyle pisać preferuję na bardzo ciemnym. Lubuję się ostatnio w czcionkach szeryfowych, są takie…gazetowe. I właśnie, czuję się jakbym pisała jakąś swoją własną kolumnę :>

Tekstowe oznaczenia w tekście, dzięki którym możesz potem łatwiej zarządzać napisany tekstem. Dzięki nim możemy zapisać bookmarki czy jest lista nagłówków jak i spis wszystkich paragrafów.

Podczas gdy w innych programach nigdy nie zwracałam na opcje dźwiękowe to tu nie mogłam tego zignorować. Wszystko przez dostępny odgłos maszynopisu. A dla mnie to jeden z piękniejszych dźwięków świata ;)
Pamiętam jak mnie zauroczył klimat w filmie ‘Pokuta’, gdzie budował go między innymi wbudowany w ścieżkę dźwiękową charakterystyczny odgłos stukania i dzwonienia przy ‘enterze’.

Dla każdego otwartego dokumentu, mamy pod ręką tzw _Repository_, czyli schowek na notatki. Bardzo wygodnie się przełącza skrótem klawiszowym między głównym dokumentem a schowkiem.

W aplikacji są tekstowe oznaczenia, będące odpowiednikami formatowania, tj: pogrubienie, podkreślenie, okreslanie nagłówka, zakładki, listy numerowanym lub punktowanej i inne. Dzięki nim można łatwiej zarządzać i nawigować tekstem, dzieląc nam go na nagłówki, zakładki i paragrafy.

Te oznaczenia służą również eksportowaniu pliku do .html lub .doc i konwertowania tych tekstowych oznaczeń na właściwe formatowanie. Pomijając parę naprawdę małych szczegółów, świetnie też sobie z tym radzi :) Tak wygląda wpis po eksporcie

Dla dyslektyków i nie tylko, jest spell-checker. Ze strony [link] można ściągnąć polski słownik i voila. Chociaż ja osobiście wolę już go wklejać do Worda, ponieważ tu trochę przycina.

I tu pojawia się jedyny mankament tego cuda. Wydajność.
WriteMonkey trochę staje się ociężały jak na swoją prostotę, ponieważ oparty jest na .NET framework, który w tym wypadku nie działa zbytnio na korzyść, z perspektywy przeciętnego użytkownika preferującego szybkość.Trochę pobiera pamięci RAM; aktualnie zżera mi koło 22 MB. I na dodatek spell-checker się zacina.
Ale poza tym potrafi gładko działać i korzyści z WriteMonkey są dostatecznie większe by nie martwić się RAMem.
Ale to tylko ja. Wierzę, że część z was ma zbyt wypaśne maszyny żeby zauważyć takiego szkraba.

Dawno mi się tak przyjemnie nie stukało w klawiaturę.

[pisane w WriteMonkey z cudownym dźwiękiem maszynopisu]

{stuk} {stuk} {stuk} {dzyń}

[Dopisek z następnego dnia]: ja pieprze. zgubiłam piórnik razem z piórem. Piórnik i jego zawartość stanowią podstawę mojego życia. Mają wielką wartość sentymentalną. Dzwonię co chwila do Ikei, gdzie go zgubiłam i czekam aż znajdą. Boże dopomóż.
Coś w tym musiało być, że dzień po tym jak rozwodziłam się nad cudownością pióra musiałam go….ugh.

EDIT, 3.05 @ 18:00
Dodałam parę plusów.

Od niepamiętnych dziejów używam Avasta, darmowego antywirusa. Nigdy chyba nie spowodował żadnych szkód swoją rzekomo wysoką przepuszczalnością robaków. Jednak negatywne opinie internautów zrobiły swoje i zasiały we mnie ziarno niepewności co do programu. Nie chciało mi się znów szukać tego jedynego antywirusa, do czasu kiedy zaproponowano mi napisać recenzję o NOD32 firmy ESET.
Poszukałam trochę opiń na jego temat i muszę powiedzieć, że były całkiem pozytywne. A wcześniej NOD32 kojarzyłam tylko i wyłącznie z nazwy. W ogóle się nie zainteresowałam – zasłonię się tym, że jego nazwa wyjątkowo nie przykuwa oczu ;)
W końcu się zgodziłam na napisanie wpisu o nim i o to go piszę .

Zainstalowałam stąd wersję 30-dniową i moje pierwsze wrażenie było całkiem pozytywne. Podoba mi się schludny look’n'feel programu. Avast z kolei udawał nieco tandetnie metalicznego playera. Interfejs u NOD’a jest super czytelny i prosty
Kiedy informuje o wirusie nie jest nachalny i nie wkurza żadnym irytującym alarmem, który przy ustawionych na dużej głośności głośnikach może spowodować palpitację serca. Nazwijmy to, mało inwazyjnymi alertami.

Jedna rzecz mnie zastanawiała, dlaczego on tak szybko skanuje wybrane pliki (bez róznicy czy mają 10MB czy 4GB skanuje większość w ciągu “0s”)? Sięgnęłam po pomoc na atcomp.pl i odpowiedziano mi, że to pozostanie tajemnicą firmy ESET. Jednak to, że jest szybko podobne wcale nie ma wpływu na jakośc skanowania. NOD32 jest najszybszym znanym antywirusem, wg badań AV-Comparatives.

Nie podoba mi się to, że ciągle (nieważne czy skanuje na żądanie czy nie) zabiera mi niemało RAM’u, to jest w granicach 35 – 50MB. Co prawda, nie obciąża to (chyba) widocznie komputera, ale jednak ta liczba mi się nie podoba. To zapewne działanie skanera w ramach ciągłej ochrony antywirusowej, no cóż – coś za coś.
Jest pozytyw w negatywie – podczas skanowania na żądanie, nie obciąża więcej niż gdyby był w zwykłym stanie. I nawet można poprosić go by skanował w tle.

Ciekawe jest też, że program zawsze pyta czy wysłać wykryty zakażony plik “tam na gorę” by mogli go przeanalizować i w razie czego, pomóc go wyleczyć (możliwość wysłania do przeanalizowania, mają pliki objęte kwarantanną, których się nie dało usunąć). Ciekawa jestem odsetek reakcji twórców na takie zgłoszenia.

Czasami też sprawia wrażenie niestabilnego. Raz się całkowicie “wywalił” ot tak sobie podczas skanowania.

A teraz się zastanawiam…jak przeciętnemu Internaucie oceniać antywirusa? Przeskanowałam wszystkie dyski NOD32, nie wykrył żadnego wirusa. A więc to oznacza, że Avast nie był taki zły (w porównaniu do pierwszego). Żeby zobaczyć czy cokolwiek wykrywa musiałam specjalnie ściągać zainfekowany plik (tak, wykrył).
Mam swoje odczucia co do interfejsu itd, ale co z tą resztą, która mówi o tym czy antywirus “jest dobry czy nie”?
Dlatego poużywam antywirusa od ESET przez jakiś czas i przekonam się czy utwierdzi mnie w moim pierwszym przekonaniu, które jest naprawdę niezłe.

Chętnie usłyszę Wasze doświadczenia z NOD32, a może warto spróbować jeszcze innego?

PS: Właśnie mi wykrył jakąś odmianę wirusa w System Volume Information, automatycznie mi go dodał do kwarantanny. Weszłam do listy plików nią objętą i chcąc się przekonać czy usunie tylko ochronę dla pliku czy będzie próbował usunąć plik na dysku. Oczywiście, okazało się, że to tylko dotyczyło tejże ochrony. Po ponownym skanie tego obszaru (aby go znów dodać do Kwarantanny), już go nie znalazł. Hm?

Pamiętam jak jakieś 8 lat temu, jako berbeć odkryłam Kazaa. W tamtym czasie najbardziej znany program p2p do ściągania muzyki. Pamiętam nawet mój pierwszy ściągnięty utwór. Później były eMule, Morpheus, Limewire i inne, ale dzisiaj jednak programy P2P to już historia.

Bo niemal wszystko mamy dostępny w Internecie, podane na tacy. Wystarczy wiedzieć gdzie szukać. Poniżej moje osobiście polecane źródła .mp3

• Songr – aplikacja wyszukująca z pokaźnej bazy stron, np. wrzuty, 4shared i wiele innych
• Wrzutube – wyszukiwarka z kilkoma źródłami
• Elbo.ws – wyszukuje wśród muzycznych blogów
• Playlist.om – przyda się Grab++**
• Vpleer.ru
• Hypem
• g2p
• Mix Turtle
• Elbo.ws

**Orbit Downloader i Grab ++
Główną rolę odgrywa aplikacja Grab++, która spisuje adresy strumieni (nie tylko plików multimedialnych, ale również pliki tj. filmy z YouTube, pliki flash itd). Dzięki czemu możemy ściągnąć dany plik, który nie zostal wyeksponowany do ściągnięcia. Grab++ wybieramy z listy strumieni plik i następnie ściągamy dołączanym menedżerem Orbit Downloader. Wszystko za darmo!

A jako prostsza alternatywa:

FreeMusicZilla.com
Robi to samo, posiada jednak limity (o ile pamiętam 10plików na dzień…?) i żeby zaczął działać trzeba program włączyć przed przeglądarką (mam awersje do restartowania programów). Trzeba też ściągnąć plik przed upłynięciem tzw. Leech Timeout’a, po jego upłynięciu nasza Zilla zapomina adres, które dopiero co pobrała.

Jak już jesteśmy przy tym temacie warto też polecić serwisy do słuchania i odkrywania muzyki online

• Last.fm
• Grooveshark
• Blip.fm – społeczność muzyczna
• mFlow – podobnie.
• 22tracks – playlsity ułożone przez profesjonalnych dj’ów.
• 8tracks – internetowe radio na podstawie mixtape’ów userów.
• Fizy
• We Are Hunted
• Stereomood

więcej u mnie na delicious

ostatnia aktualizacja: 26 grudnia 2010

…które najbardziej mi utkwiło w pamięci i to właśnie z nim najbardziej kojarzę program. Zapewne dlatego, że wychowałam się na Photoshopie 7.0. Piękna wersja :)

Potem były różne wariacje piór. One również były urocze, piękną kolorystykę miały…Potrafia natchnąć człowieka do czegoś twórczego ;)

Mamy teraz skromne logo w najnowszym Photoshopie CS3. Bardzo mi się podoba taki minimalizm…jednak..trochę bez charakteru mimo wszystko.

Jednak to główne logo zostało zmieniona…na przerośnięty, lśniący pęcherz, ‘szklańszy’ niż szklany, udający literkę “P” i dymek.

To dopiero jest bez charakteru…takie zimne i mało ‘artystyczne’ (wg mnie słowo to, nie ma konkretnego wytłumaczenia, znaczenia. Zdajcie się na intuicję). Tak jakby Adobe chciał podążyć za modą web 2.0. Nurt ten, lubię (co prawda był od zawsze i dopiero teraz różne ‘zjawiska’ zostały schowane pod hasłem ‘web2.0′), ale podążanie w ten sposób za nim, mi się nie podoba…
I jak RAFi powiedział, od którego się o tym dowiedziałam..

Kolejną rzeczą, która moim zdaniem jest niezbyt fortunnym posunięciem jest dodanie hasła. I tak mamy “See What’s Possible”. Po co Photoshopowi hasło? Przecież jest bezkonkurencyjny i wydawało mi się, że nie potrzeba posiłkować się hasłem reklamowym by lepiej się sprzedawał.

Samo hasło brzmi kiczowato.

Linkuję do postu Johna Nacka, menedżera w Adobe odpowiedzialny za rozwój Photoshopa, http://blogs.adobe.com/jnack/2007/09/photoshop_gets.html.
Inni też nie są zadowoleni z loga..

Nie do końca. Wypaliłam płytę Neronem, w której dźwięk wypalonego filmu był znacznie opóźniony w stosunku do obrazu – kiepska konwersja. Poziom konfiguracji w programie jest niski. Dokładniej zaprojektować można co najwyżej menu.

Znalazłam inne narzędzie do konwertowania plików filmowych. Jest nim program ConvertxtoDvd.
(Pierwotnie płatny, ale możecie do mnie napisać i ładnie poprosić o wersję free ;)).

Niepozorny interfejs:

Program posiada jednak, najważniejsze opcje, aby dostosować płytę DVD do naszych potrzeb.
Wgrywanie wielu napisów, ich wygląd, rozdziały, menu (grafika, formatowanie tytułów), ustawienia dźwięku (np, głośność) i….. Nawet nie chce mi się wymieniać. Zerknijcie proszę na stronę domową.

Napisy

Stanęłam przy wgrywaniu napisów. Zazwyczaj są one w formacie .txt, zaś format pasujący do DVD to .srt. Sam SubEdit, video player z zaawansowaną edycją napisów, nie wystarczał.
(swoją drogą, bardzo, bardzo polecam ten odtwarzacz. Najlepszy jaki spotkałam)

Skreśliłam poniższy paragraf bo jest zbyt skomplikowany, idzie okrężną drogą. Jak skonwertować napisy z .txt/.sub do .srt to możecie znaleźć w Google.
Ja proponuję ściągnięcie Best Player’a, ktory nawet nie wymaga instalacji. I teraz włączcie film i napisy w programie, nastepnie otwórz menu Napisy > Eksportuj do formatu > SRT.
I tyle.

1. Konwertujemy napisy .txt SubEditem, na format klatkowy, mDVD {000}{000}. Chyba, że już taki posiada.
2. a.) Włącz edytor napisów. Jeżeli wartość drugiej klamerki, w jednym wierszu napisów, równa się wartości pierwszej klamerki następnej linijki, to przejdź do podpunktu b.), na dole :P
Jeżeli nie, to teraz zapisz od razu plik jako napisy .sub.

3. Zainstaluj i uruchom darmowy program SubTitle Workshop, otwórz powyższy zapisany plik .sub i zapisz go jako format SubRip (.srt). Voila.

Convertxtodvd, oferuje również szybkie zgrywanie na płytę.

.LOG

Przy każdej kolejnej edycji, data będzie spisywana :) Doskonałe do tworzenia naprędce changelogu.

Btw, mam problem z internetem, dlatego częstotliwość wpisów jest dużo niższa niż zawsze. I pewnie nie szybko mi się poprawi.

Piknik naukowy

26 maja w Warszawie – Rynek Nowego Miasta i podzamcze – obędzie się piknik naukowy 2007 :)

Wielka parada studentów

Świetny happening! No, ale to chyba nie tylko miejsce dla studentów w takim razie ;)
12:00 – 13:30

Btw, mam problem z internetem. Jest to powód spadku częstotliwości pojawiania się wpisów…nie wiem kiedy będzie już definitywnie naprawiony.