Blog Day zawsze przypadający na 31 sierpnia, bloggerzy w Polsce i na świecie świętują poprzez polecenie 5 innych blogów.

Unleashed English – uwielbiam Anglię, uwielbiam kulturę angielską, uwielbiam angielskie filmy, uwielbiam język angielski. Dla jednych tym ulubionym, wybranym jęzkiem jest włoski, albo francuski, dla mnie jest to angielski. Na tym blogu anglista pisze o ciekawostkach językowych, daje różne porady językowe, użyteczne zwroty i słówka. Dużo się można nauczyć :)

Belfer Blog – blog Dariusza Chętkowskiego, nauczyciela liceum, aktywnie komentującego polską oświatę ze strony administracyjnej jak i społecznej. Porusza bardzo ciekawe kwestie. Szkoda tylko, że od tego roku szkolne sprawy będą dla mnie nieco bardziej odległe. Eh, będę za nimi tęsknić. Na razie jednak…mam jeszcze miesiąc wakacji, HAHAH! :P

Zrób to w Warszawie – stricte o Warszawie i jej życiu kulturalnym. Prowadzą go autorzy alternatywnego przewodnika po stolicy o tej samej nazwie. Nie sądziłam, że żyjąc w tym mieście tak długo, mogę się jeszcze nim tak zafascynować. Chociaż trzeba przyznać, że dopiero w ostatnich latach nastąpił największy jak dotąd wysyp takich kulturalnych miejsc. Kocham to miasto.

My Milk Toof – przeuroczy fotoblog przedstawiający perypetie dwóch mlecznych zębów. Słodziutkie :>

Hyperbole and a Half – brzydki blog osobisty okraszony obskurnymi i jednocześnie genialnymi rysunkami. Każdy kwadrat emanuje zajebistą ekspresją. I jakie to trafne. Chociaż to naprawdę, naprawdę osobisty to czyta się go tak super gładko. To mój nowy nabytek, dlatego tak entuzjastycznie ;)

Podobne wpisy

• To koniec. (8)
• Psioczę na profesjonalistów (14)
• o blogach na maturze (6)
• Regulamin konkursu na Blogera 2007 (1)
• MyBlogLog (8)
• Blog Roku 2007 (16)
• blogging games (2)
• No jak to po co komu komentarze? (10)

Podobne wpisy

• Anty Gadu Gadu (22)
• ktoś to czyta? (21)
• CreativeBot is back! (3)
• Klik! Klik! (11)
• CreativeBOT – własne funkcje. (3)
• Czemu tak pochmurno…? (15)
• Padu Padu – Polska w histerii (7)
• Gadu Dyktando spod wąsa (9)

Samsung N150 o 1GB-owej pamięci RAM i procesorze Intel Atom (1,66GHz) z ekranem wielkości 10,1 “. Jakkolwiek mało przekonująco to maleństwo brzmi, to jednak jest absolutnie wystarczający do mojej “lekkiej pracy ulicznej, która zawiera w sobie zarządzenie dokumentami, oglądanie filmów i Internet.

Do ostatniej chwili miałam wątpliwości co do opłacalności tego zakupu, straszono mnie jego niską wydajnością (tj, koniec stron z flashem, firefox będzie bardzo mulił, bo nie dość, że 1GB RAMU to jeszcze bardzo słaby Intel Atom) i nieopłacalnością – bo przecież można dołożyć drugie 1000zł i mamycałkiem dobry laptop. Teraz, po miesięcznym użytkowaniu, szczerze się cieszę z zakupu.

Jeżeli netbook służy jako dodatek, używany w nieco mniej komofrtowych warunkach niż w domu jest świetny. Za takie pieniądze ludzie kupują palmtopy i wielofunkcyjne telefony, więc czemu nie kupić sobie od razu komputerek.

Sammy Netbook

Wybór tego samsunga dokonałam opierając się na ocenach i recenzjach w Internecie. To jeden z najbardziej popularnych netbooków, tani i o najlepszych notach. Dołączam się do zadowolonego tłumu.

# PLUSY:

bateria: Bardzo dobra. Przy maksymalnej jasności (na której musiałam pracować przez cały miesiąc, patrzy niżej) czas pracy wynosi koło ponad 5h, za to w trybie zoptymalizowanym ze znacznie obniżoną jasnością pokazywało mi nawet ponad 9h, jednak nie sprawdzałam. Ale to typowa właściwość netbooków.
matowy ekran
wygodna klawiatura – pisząc wpis koniecznie musze się przenieść na netbooka. Jednak są osoby, które będą na nią narzekać, z powodu mniejszych i ciaśniej upakowanych klawiszy. Za to moje dłonie pianisty radzą sobie z nią perfekcyjnie ;)
touchpad z funkcjami przesuwania suwaka, zwiększania/zmniejszania
dźwięk: i netbook potrafi mieć dobry dźwięk, takiej samej jakości jak dobry laptop.

# MINUSY:

Klapa mogłaby równie dobrze służyć policji do zbierania odcisków palców. Dlaczego nie robią matowej powierzchni, taka ładna. Za to jestem więcej niż zadowolona z klawiatury, przez co ostatnio wpisy na blog piszę tylko netbooku.
Windows 7 Starter, nie jestem pewna co do tego minusa. “Windows 7″ jest na razie plusem, ale “Starter” już minusem. Ponieważ nie rozumiem, jak możliwość zmiany tapety (i visual style) może tak znacznie odziaływać na lekkości i prędkości działania systemu. Windows 7 też ma problemy z byciem w jednej grupie roboczej z innymi systemami.
Chociaż nie są to jakoś bardzo potrzebne opcje, to jednak smutno, że pozbawiono mnie przyjemności personalizowania środowiska pracy.
Jednak słyszałam, że z czasem siódemka będzie nieźle mulić, wtedy zainstaluję Ubuntu Netbook Edition, który rzeczywiście jest całkiem sympatyczny.
obudowa już trochę skrzypi – jest mniej stabilnie niż bym oczekiwała.

Nie będę narzekać na małą pamięć, jaka cena taki produkt i to nawet wystarczy. Filmy ogląda się super, Firefox chodzi bardzo gładko. Można ewentualnie poszerzyć to do maksymalnie 2GB, co najprawdopodobnie wkrótce zrobię. Chociaż nadal nie wiem czy uruchomię na tym Photoshopa…

Support

Jakkolwiek sprzęt jest dobry to jednak o wsparciu technicznym zapomnijcie. Kilka dni po zakupie nie mogłam już zmieniać jasności ekranu, ani klawiszem FN ani suwakiem w panelu sterowania. Pierwsze co zrobiłam to wygooglałam problem, który okazał sie popularny. Jednak powodów jak i rozwiązań było dużo, od BIOSu, przez sterowniki grafiki i dołączane aplikacje Samsunga do zarządzania baterią, aż po sterowniki klawisza Fn.

Nic z tych mnie nie dotyczyło, więc zrezygnowana napisałam do supportu Samsunga wykorzystując formularz z ich strony. Odpowiedzieli po ~ 5 dniach!
Chcąc kontynuować korespondencją musiałam ponownie tworzyć nowy formularz – jak to ma zachować ciągłość korespodencji?
Był co prawda jakis link do kontynuacji, ale nie działał, bo był chyba przeznaczony do angielskiej wersji językowej.
W rezultacie oprócz opisu nowych problemów musiałam streścić pierwotny problem i odpowiedź poprzedniego konsultanta Przy okazji wytykając bezsensowność działania systemu wsparcia technicznego przez wadliwy formular oraz niedziałanie formularza do rejestracji produktu, co dawało dostęp do Serwisu Rozszerzonego. Napisałam naprawdę długiego maila w mikroskopijnym okienku na treść problemu. I co w odpowiedzi dostałam?

Dziękujemy za przesłane informacje. Zostaną one przekazane do wiadomości producenta.
Najnowsze wersje sterowników będą udostępniane na naszej stronie
internetowej w dziale Centrum Pobierania.

I zostałam sama.

Pomyślałam, że możnaby zapytać support z amerykańskiej wersji strony, która działała znacznie lepiej. Zanim to jednak zrobiłam po raz ostatni przegooglałam rozwiązania internautów.

Okazało się, że to wszystko wina najnowszej wersji sterownika graficznego (x.2117), zrobiłam więc downgrade do starej (x.1972). A ja zawsze uważałam, że rozwiązaniem problemu jest aktualizacjach wszystkiego.

Minęło 1,5 tygodnia i ani widu i słychu od supportu Samsunga. Dla równie istotne co rozwiązanie problemu jest pomoc, nawet jeżeli bezskuteczna to jednak oczekuję jakichś minimalnych starań i jakiegokolwiek szacunku do klienta. Cokolwiek! W drugim mailu na pierwszy rzut oka myślałam, że cały mail był wygenerowany automatycznie i omyłowo pominięto odpowiedź konsultanta. Kolejny problem – zaśmiecone maile idotycznymi “podziękowania za kontakt”.

Dziękuje za zakichaną pomoc. Co z tymi supportami w Polsce!?

Podobne wpisy

• Philips Support- no sense, and no simplicity. (21)
• Nieposmakowane delicious (5)
• Konsultant ds. Utrzymania Klienta (12)
• Recenzje filmowe (7)
• Wszyscy kochają Mandy Lane [2006] (0)
• Generał Nil (10)

Prosumenta przerwa

Od koło pół roku przyjęłam rolę zwykłego, biernego użytkwnika Internetu, podobnego do tych którymi się na codzień otaczam. Zrozumiałam w końcu na czym polega niektórych problem nudy w sieci i dlaczego tak często przesiadują na społecznościówkach Gronie (a teraz jeszcze i Facebooku) czy Fotce.
Tworzenie contentu wymaga samozaparcia i odpowiedniego stosunku do Internetu. Natomiast w moim środowisku wiadome jest, że Internet to narzędzie przyszłości, jednakże to zbyt odległa kwestia, którą zajmują się “specjaliści”, zaś najbliżej jest uznawany jako źródło rozrywki i kontaktu z najbliższymi. Dla większości więc granice Internetu to portale społecznościowe posiadające polską wersję językową, JoeMonsters, YouTube etc. W tym roku nieco jeszcze poszerzyły się o Demotywatory, które są uznawane za największe wydarzenie internetowe w Polsce w 2009. Znane już kupę czasu temu wśród aktywnych internautów, teraz świetnie przyjęły się w końcu na polskich kablach. Najlepiej możemy to zauważyć wchodząc do biblioteki szkolnej w czasie przerwy.

U mnie w szkole na każdej przerwie, na każdych 10 monitorach obecne są Demotywatory. Najfajniejszymi żartami już nie są te o Twojej Starej tylko właśnie teksty z demotów. Dodatkowo w tym roku przestano się pytać o Grono, tylko o profil na Facebooku. Można powiedzieć, że stado się zaczęło przemieszczać, chociaż niektórzy przewidują dalsze wędrówki.
Ogółem rzecz biorąc śledziłam życie sieci niemalże tylko i wyłącznie od strony przeciętnego użytkownika, jako, że przyznam, że nawet z RSS’ami trudno mi było nadążyć, nie mówiąc już o Blipie i Twitterze. Dobrze, że mam jeszcze kontakt z wami przez Facebooka, ktoś czasami wrzuci jakiś link, napisze wpis na bloga i się pochwali.

Mogę powiedzieć, że pierwotnym źródłem…problemu jest oczywiście matura, którą zdaję w tym roku. Co prawda, sam egzamin dojrzałości dla mnie nie jest aż tak istotny, bo mam ambicję zdawać na Akademię Sztuk Pięknych, w której liczą się ich własne wewnętrzne egzaminy. Tak więc, zapieprzam z rysunkami ile tylko mogę.
Dodatkowo, jakoś w tym roku bardziej trzyma mnie społecznie przy życiu real niż wirtual

Muzyka dziurawi niebo – C. Baudelaire

Jakiś czas temu obejrzałam “Starter For Ten”, brytyjski film, komedia romantyczna z 2006 roku; przeciętny, niespecjalnie wybijający się ze swojego gatunku, ale jak to bywa z brytyjskimi komedia romantycznymi – urzekający. To co szczególnie mi się spodobało, to świat upozorowany na lata ’80, niezwykle przekonująco swoją drogą. I wtedy odkryłam w sobie sympatię do tego okresu, a szczególnie do muzyki z tychże lat. Filmowy soundtrack zawierał w sobie wiele utworów The Smiths, The Cure, Echo & The Bunnymen…
Niedługo po obejrzałam jeszcze ’500 days of summer’ z Zooey Deschanel, muzycznie jak i stylowo inspirowana tamtymi latami. Ścieżka dźwiękowa obfitowała świetnymi kawałkami, w tym kilka The Smiths. Zastanawiałam się, gdzie oni byli przez ten cały czas? Dlaczego tak późno ich odkryłam? Przecież na pewno ich już nie raz słuchałam z okazji zapoznawania się z muzyczną klasyką. Ale nie, oczywiście kolejny raz to film musi być źródłem moich muzycznych wrażeń.

Tak jak Yann Tiersen stało się jednym z moich ulubionych artystów po oberzeniu ‘Amelii’ i The Shins po ‘Garden State’, tak też teraz jest z The Smiths. Którzy są moim kolejnym istotnym zagięciem w moim guście muzycznym (chyba ósmym :P)

the gigs

A propos Yanna Tiersena, byłam gdzieś we wrzesniu na jego koncercie z Orką w Progresji. Kupiłam bilet z przeświadczeniem, że pójde zobaczyć Yanna solo. Wyobraźcie sobie moje zaskoczenie (jak i tłumu) gdy po Orce (w składzie pijany Tiersen ze skrzypcami), którą uznałam za jakiś support, impreza się skończyła. Jakiś miesiąc później ogłoszono ten właściwy koncert Yanna Tiersena w warszawskiej Stodole, jakież było wtedy moje ubolewanie. Bo kasa z nieba nie spada i za tamtą omyłkę już musiałam zapłacić moją nieobecnością na listopadowym koncercie. Żałuję tamtych biletów, chociaż przyznam, że przyjemnie się bawiłam w dobrym towarzystwie, a Orka to dobry zespół industrialowy.

W listopadzie miałam również okazję zobaczyć kolejny raz Placebo na Torwarze, to było zupełnie inne przeżycie niż 2 lata temu. Wtedy byłam na etapie sympatii, a na koncercie dopiero uswiadomiłam sobie, że ich kocham. Tym razem, szczerze wzruszona ich kolejną wizytą dałam upust swojej wdzięczności za tą wspaniałą muzykę.
Nie jestem fan boyem, nadal pozostaje fanem konstruktywnym i śmiem twierdzić, że najnowsze ‘Battle For The Sun’, chociaż ogółem bardzo dobre, to jednak na tle wczesniejszych płyt wypadło blado. Tak jak i koncert: przyszli, świetnie odbębnili i poszli (wracając 3 razy, ale to pewnie wyreżyserowane).

A szczególnie, zirytowała mnie niektórych reakcja po koncercie, jak gdyby chcąc udowodnić jak zajebiście się wyszaleli i jacy są imprezowi, opowiadali jak to krzyczeli i stracili głos, skakali i rozbijali się wraz z tłumem. Zapominając gdzieś o muzyce. 2 lata temu, gdy Placebo zaczynałam dopiero kochać, przyznam, że miałam podobnie, nie potrafiąc nic innego powiedzieć o koncercie niż “zajebiście było!!11″ (już nawet nie śmiem linkować do tamtego wpisu; do P.W: dlatego byłam trochę naburmuszona po koncercie..:>)
Stojąc gdzieś niemalże pod sceną widziałam kobietę (40l?), była jedynym nieruchomym punktem wśród tłumu. Stała i łzy jej ciekły. Wokoło niej byli ludzie pogrążenie w jakiejś muzycznej esktazie, którzy nie skakali żeby tylko skakać.

Mogłabym jeszcze długo pogadać o supporcie, o animacjach przed koncertem, o fanach i ogólnie o różnych moich psychotycznych przemyśleniach. Ale jest 01:27, wpis ma już aż koło 900 słów i chce mi się spać.

PS: Ostatnio, pisząc te wypociny o muzyce, dźwięku itp, uświadomiłam sobie, że muzyka w moim życiu gra niewyobrażalną rolę. Bez niej byłabym jakby zupełnie inną osobą, wierzę, że “gorszą”. Niewyobrażam sobie życia bez słuchawek.

Podobne wpisy

• wielkie nadzieje, #tv (2)
• Czytaj, czytaj. (22)
• oh, mamma mia. (4)
• Konsultant ds. Utrzymania Klienta (12)
• Nie ma czegoś takiego jak ‘ewolucja’ (4)
• Napisy w TVN? (6)
• Ambitna muzyka zginie z nami #2 (12)
• Internet addicted? (3)

Podobne wpisy

• TouchGraph (2)
• Warszawa w Internecie (2)
• What happened? (17)
• Things in Plain English (6)
• Człowiek Roku Polskiego Internetu 2007 (6)
• Photorganizr (17)
• Podsumowanie wydarzeń w polskim internecie (1)
• Pośmiertnik (5)

Podobne wpisy

• Wcale nie zwariował (6)
• Where the hell is Matt?! (9)
• dzień ziemi (3)
• globalPandora (2)
• Today is the day (1)
• Kiedyś myślałam, że… (7)
• 23hq.com (5)
• kocham świat (11)

Niedawno stwierdziłam, że warto zacząć blogować poczynając od aktualizacji WordPressa do wersji 2.8. Tak też zrobiłam i momentalnie cały mój zapał został zgaszony – po aktualizacji wywaliło mi wszystkie polskie znaki.
Tak naprawdę nie byłam zaskoczona, bo moja baza zawsze miała problem z kodowaniem(rzekomo jest na latin2), a to ma swoje korzenie jeszcze za czasów mojego pierwszego hostingu. Będąc wtedy większym laikiem niż teraz, zapamiętałam jedynie to, że Superhost.pl robiło syf z kodowaniem bazy danych, niebawem odczułam to przy zmianie serwera na Dreamhost przy importowaniu bazy.

Kiedyś mnie to samo spotkało przy okazji aktualizacji i ostatecznie rozwią… tymczasowo zażegnałam problem. Bowiem rzekome rozwiązanie nie rozwiązywało problemu bazy, wiec trudno nazwać to rozwiązaniem. I tym razem się to na mnie odegrało, bo dawny sposób nie działał.

Po intensywnych poszukiwaniach, których rezultat się opierał na pradawnych wersjach wordpressa, stwierdziłam, że chyba najwyższy czas skonwertować bazę na utf-8. Nie ot zmiana etykietki z kodowaniem tabeli, tylko ingerencja w znaki w bazie. Od razu uprzedzę, że notepad++ nie dałby sobie z konwersją rady, próbowałam.
Znalazłam kilka skryptów i wtyczek do wordpressa, z czego wszystko wyglądało dość prowizorycznie a żadna wtyka nie gwarantowała bo były używane tylko na starych wersjach.
Konwersja bazy – jasne, nie ma problemu. Tylko, że tabele post_content i post_title w wp_posts posiadają jakieś indeksy typu FULLTEXT. I to, w jakiś tam dziwaczny sposób blokuje konwersje danych. Trzeba więc było ten indeks tymczasowo usunąć przez phpMyAdmina. A gdy już się pozbyłam indeksu (zapamiętać, żeby go potem dodać z powrotem), zainstalowałam wtyczkę BBWP2UTF8, ale zanim się ją uruchamia trzeba dodać następującą rzecz do wp-config.php
define('DB_CHARSET', 'utf8');
define('DB_COLLATE', '');
No to sru i konwersja pomyślnie przebiega z latin2(lub latin1, co za różnica) do utf-8_general_ci.

A to linki do innych skryptów, ale już nie wtyczek, które działają mniej więcej na tej samej zasadzie. Nie wiem tylko dlaczego u mnie nie zadziałały, chociaż wiem, że powinny.
http://yihui.name/en/2009/05/convert-mysql-database-to-utf-8-in-wordpress/

http://www.mydigitallife.info/2007/06/23/how-to-convert-character-set-and-collation-of-wordpress-database/

Zapewne niektórzy z was pukają się w czoło czytając moje wypociny. No cóż, laik musi sobie jakoś radzić :-)
Przynajmniej mam nadzieję już nie miewać problemów z bazą.

Podobne wpisy

• WordPress 2.4: nowy styl panelu (16)
• Ukryty edytor w WP 2.1 (5)
• WP 2.1 Ella (2)
• Galeria (2)
• updated to wp 2.1.3 (0)
• Updated. (4)
• WordPress: Skomentuj z panelu (2)
• Habari – “what’s the news?” (5)

Moja grafomania w niejasny sposób stała się powodem mojej nietolerancji i wybredności w sprawie sposobu, miejsca i czasu pisania.
Niegdyś nie przywiązywałam wagi do tych elementów; żadna to była różnica pisać na postrzępionej kartce, na odwrocie zeszytu od matematyki w Wordzie, w notatniku czy w panelu bloga. A dzisiaj i pisanie trafiło na top-listę moich wybredności.

WYGODA

Jako ‘podłoże’ w kwestii wygody akceptuję jedynie zwykły zeszyt w kratkę, zespawany zszywaczem, z papierem niemakulaturowym, w miarę gładkim, ale nie za bardzo, notatnik (notepad++) z czcionką Courier New, mój własny panel bloga i nawet Word 2007 czasami sprzyja pisaniu, choć jego brak prostoty zaliczam do wad.

Wygoda wygodą. Nie za często udaje mi się realizować temat pisząc go np w zeszycie, większość takowych rzadko udaje mi się skończyć lub zaliczam ich do nieudanych, niesatysfakcjonujących, szybko o nich zapominając (nie każdy tekst piszę z myślą o blogu. Piszę dla samego pisania). Mało co potrafi mnie szczerze zmotywować do pisania, szczególnie, że mam dość słomiany zapał.

WATERMAN

Jedyną taką rzeczą, która powoduje, że kocham pisać to mój Waterman, wieczne pióro, które towarzyszy mi aż od podstawówki. Powoduje, że często nie mogę się oderwać od pisania, przez co lubię robić wielostronicowe notatki na polskim i biologii. Nie dziwię się innym kiedy krzywo na mnie patrzą, nie aprobując moją manię pisania. Samej, kiedy czasem zdarza mi sie pisać długopisem ogarnia mnie jakaś irytacja i olewcze nastawienie do świata. Tak, całe nastawienie i samopoczucie mi się zmienia, wszystko wtedy robię od niechcenia.
Oh, do teraz nie zdałam sobie sprawy z tego jak bardzo jestem uzależniona od swojego pióra. I w ten sposób mogę sobie przypisać kolejny tag: kaligraficzny masochista. Chociaż z tą kaligrafią to tak nie do końca.

{Ups, w trakcie pisania tego wpisu jakieś 3 razy zmieniłam główny temat poprzez nieświadomie wtrącenia. I dopóki jeszcze mogę to powstrzymam przed rozwodzeniem się nad ręcznym pisaniem. O tym wspomnę innym razem.}

WRITEMONKEY

Przechodząc do meritum, chciałam wam po prostu pokrótce (taa…) przedstawić bardzo sympatyczny program – notatnik WriteMonkey.
I to właśnie to. WriteMonkey stał się moim wirtualnym odpowiednikiem pióra.

To prosty notatnik odczytujący pliki .txt. Jednak to, w jaki sposób redaguje ten tekst jest bardzo inspirujący. Wydawałoby się, że nic w tym szczególnego, ale spróbujcie w nim trochę popisać. Jego prostota wręcz urzeka.

Główne opcje (program nie obfituje w opcje, ma być z założenia prosty), które pozwolą nam sprawnie wykonać zadanie:
Sami możemy ustalić docelową ilość słów, limit czasowy i i śledzić nasz progres w procentach. Wbrew pozorom to naprawdę skuteczne zakładając, że mamy w sobie odrobiny samodyscypliny.

Możemy skonfigurować kolory, czcionkę i ogólny layout. To ten główny czynnik, wpływający na to jak będzie się nam pisało.
Stwierdziłam właśnie, że o ile czytać wolę na jasnym tle to o tyle pisać preferuję na bardzo ciemnym. Lubuję się ostatnio w czcionkach szeryfowych, są takie…gazetowe. I właśnie, czuję się jakbym pisała jakąś swoją własną kolumnę :>

Tekstowe oznaczenia w tekście, dzięki którym możesz potem łatwiej zarządzać napisany tekstem. Dzięki nim możemy zapisać bookmarki czy jest lista nagłówków jak i spis wszystkich paragrafów.

Podczas gdy w innych programach nigdy nie zwracałam na opcje dźwiękowe to tu nie mogłam tego zignorować. Wszystko przez dostępny odgłos maszynopisu. A dla mnie to jeden z piękniejszych dźwięków świata ;)
Pamiętam jak mnie zauroczył klimat w filmie ‘Pokuta’, gdzie budował go między innymi wbudowany w ścieżkę dźwiękową charakterystyczny odgłos stukania i dzwonienia przy ‘enterze’.

Dla każdego otwartego dokumentu, mamy pod ręką tzw _Repository_, czyli schowek na notatki. Bardzo wygodnie się przełącza skrótem klawiszowym między głównym dokumentem a schowkiem.

W aplikacji są tekstowe oznaczenia, będące odpowiednikami formatowania, tj: pogrubienie, podkreślenie, okreslanie nagłówka, zakładki, listy numerowanym lub punktowanej i inne. Dzięki nim można łatwiej zarządzać i nawigować tekstem, dzieląc nam go na nagłówki, zakładki i paragrafy.

Te oznaczenia służą również eksportowaniu pliku do .html lub .doc i konwertowania tych tekstowych oznaczeń na właściwe formatowanie. Pomijając parę naprawdę małych szczegółów, świetnie też sobie z tym radzi :) Tak wygląda wpis po eksporcie

Dla dyslektyków i nie tylko, jest spell-checker. Ze strony [link] można ściągnąć polski słownik i voila. Chociaż ja osobiście wolę już go wklejać do Worda, ponieważ tu trochę przycina.

I tu pojawia się jedyny mankament tego cuda. Wydajność.
WriteMonkey trochę staje się ociężały jak na swoją prostotę, ponieważ oparty jest na .NET framework, który w tym wypadku nie działa zbytnio na korzyść, z perspektywy przeciętnego użytkownika preferującego szybkość.Trochę pobiera pamięci RAM; aktualnie zżera mi koło 22 MB. I na dodatek spell-checker się zacina.
Ale poza tym potrafi gładko działać i korzyści z WriteMonkey są dostatecznie większe by nie martwić się RAMem.
Ale to tylko ja. Wierzę, że część z was ma zbyt wypaśne maszyny żeby zauważyć takiego szkraba.

Dawno mi się tak przyjemnie nie stukało w klawiaturę.

[pisane w WriteMonkey z cudownym dźwiękiem maszynopisu]

{stuk} {stuk} {stuk} {dzyń}

[Dopisek z następnego dnia]: ja pieprze. zgubiłam piórnik razem z piórem. Piórnik i jego zawartość stanowią podstawę mojego życia. Mają wielką wartość sentymentalną. Dzwonię co chwila do Ikei, gdzie go zgubiłam i czekam aż znajdą. Boże dopomóż.
Coś w tym musiało być, że dzień po tym jak rozwodziłam się nad cudownością pióra musiałam go….ugh.

EDIT, 3.05 @ 18:00
Dodałam parę plusów.

Podobne wpisy

• To-do list (8)
• TouchGraph (2)
• Ukryty edytor w WP 2.1 (5)
• Free music player – dizzler (0)
• be nice, highlight (0)
• Who Is Hosting This? (0)
• Deezer, muzyka na życzenie (0)
• NOD32 (17)

Podobne wpisy

• dziecka świat.. (4)
• Kółeczko się zamyka (6)
• Najstarszy blogger (3)
• Where the hell is Matt?! (9)
• na koncert już nie dla muzyki? (5)
• What happened? (17)
• Internet po śmierci (34)
• kocham świat (11)

Podobne wpisy

• Potrzymaj.pl (4)
• Garfield bez Garfielda (5)
• Learn something everyday (8)
• TouchGraph (2)
• Najstarszy blogger (3)
• hulk smush! (5)
• Like Better (4)
• na koncert już nie dla muzyki? (5)

Podobne wpisy

• Play Fair. (23)
• Zainspirowałam! (3)
• Kodeks Blogerów (5)
• MyBlogLog (8)
• Czytam cię, bo jesteś “kimś” (27)
• BlogDay 2006 (6)
• Konfederacja Nie(bardzo)zależnych Blogerów (10)
• Blog Day 2010 (3)

Jeżeli nie potrafimy inteligentnie streścić fabułę, to już lepiej ją pominąć lub zacytować (aby wiedzieć który fragment opuścić). Inteligentnie to znaczy, wtrącając do niej własne interpretacje i własny punkt widzenia.

I czytając o konkretnym filmie, mało mnie interesują inne. Owszem, to fajnie się dowiedzieć, że reżyser X wyreżyserował też film XYZ, ale nie chcę większego porównania, gdzie połowa krótkiego fragmentu to krytyka innej produkcji. Chcę przeczytać opinię tego, jednego filmu.
Już nie mówiąc o tym, że czasami recenzja nie przypomina recenzji, tylko notki o gwiazdach filmu. A wiele widzów, jeżeli nie większość, nie kojarzy aktorów i reżyserów po nazwisku.

I czy jest sens np. zachwalania przez pół wpisu animacji w dzisiejszych filmach animowanych? Szczerze mówiąc, dzisiaj każda animacja [3d] jest przepiękna. I to jest już podstawowym wymogiem.

niepowtarzalna krytyka

Tak naprawdę nie narzekam na wyżej wymienione schematy, jasne, że takie ciekawostki bardzo bogacą lekturę. Uskarżam się natomiast na brak rzetelnej opinii, kosztem tych właśnie powyższych informacji.
Wydaje się niektórym, ze już sporo o filmie napisali i wcisnęli odpowiednią ilość przymiotników np. obok imion gwiazd, czy w podsumowaniu. Czy też sądzą, że liczbowa ocena w skali od 1-10 resztę dopowie

Wiecie czego mi więc brakuje? Głębszego spojrzenia na wykreowane postacie, a nie ich odtwórców; opisu towarzyszących odczuć (o ile są); głębszy opis atmosfery; uargumentowania określeń, które padły (słodkie? dlaczego słodkie?); osobistej interpretacji filmu – każdy inaczej odbiera film głównie przez doświadczenia życiowe.
Właśnie te elementy najlepiej mogą oddać klimat filmu i mają one największą siłę by zachęcić kogoś do obejrzenia lub wręcz przeciwnie. To dopiero sztuka pisania.

Tylko przypomnę, że kieruję to tylko do amatorskich recenzji, jako, że na recenzje “wykwalifikowanych” krytyków powinno się patrzeć nieco inaczej. I to jest właśnie nasza (amatorów) zaleta. Możemy napisać o filmie coś więcej, coś bardziej od siebie – czyli osobiste odczucia. Po cholerę powielać n-ty raz te same treści?
W prasie mnie z kolei męczy krytyka w tonie prześmiewczym, choć nie powiem, czyta się przyjemnie i mimo wszystko bardzo ładnie nam krytycy obrazują film. Takim przykładem jest Paweł Mossakowski z Wyborczej ;)

ja, grafomanka

Taki wzór przypomina mi recenzje pisane w dawnych czasach szkolnych. Wtedy to na każdą formę wypowiedzi był konkretny model i jakiekolwiek odstępstwa od niego nie były zbytnio tolerowane (‘straciłaś punkt bo nie napisałaś nic o obsadzie!”)

Kiedyś i ja namiętnie pisałam recenzje, ale głównie książek. Dawno, dawno temu, gdy siedziałam w obrębie blogosfery mylogowej/mblogowej/ uruchomiłam nawet wraz z znajomym blog z reckami książek, który przeżył swoje lata.
Wpisy biły wręcz swoją śmieszną infantylnością [hahaha], ale jako dziecko tylko tak potrafiłam wyrażać swoje odczucia ;)

W każdym razie dzisiaj, pisanie jakiejkolwiek recenzji sprawia mi nie lada trudność. Nie twierdzę, że potrafię ładnie coś wyskrobać, po prostu wiem, że to co głównie chce innym przekazać to moje odczucia po filmie [/ksiazce/muzyce] – a z ich wyrażeniem mam wielki problem. Jednak mimo to, lubię je pisać.

Od jakiegoś czasu popularne są blogi poświęcone wyłącznie recenzjom, ich autorzy bardzo szybko popadają w rutynę i z czasem stawiają już tylko na ilość i rzetelne informacje. Subiektywizm mocno blednie.
Nie rozumiem ich popularności, może ktoś mi wyjaśnić?

PS: Szczęśliwie, nie dotyczy to recenzji książek i muzyki. A nawet jeśli, to w mniejszym stopniu.

**nie miałam szczerych intencji co do użycia tego słowa. Wręcz bawi mnie to określenie używane względem bloggerów, potraktujcie to jako słodkie przekomarzanie się.

Podobne wpisy

• Napisy w TVN? (6)
• Filmowa stolica (10)
• Amerykańskie kino [#4 USA] (4)
• Co jest grane? (5)
• TVP pod władzą Sithów (8)
• Gazeta.pl/film (2)
• Hit i kit. (4)
• cholernik #1 (12)

Podobne wpisy

• Krwiopijca, który wie co to reklama (8)
• Ukryty edytor w WP 2.1 (5)
• Hello the Orange World! (14)
• Feed Analyse (0)
• Feed me Mate (5)
• Christmas Kangaroo (6)
• sHalOone naStolatki vs gbury z wordpressa (39)
• About:blank – Firefox (5)

Ostatnio na polski ‘rynek web2.0′ wszedł serwis filmowy Filmaster.pl
Momentalnie został zagłaskany prawie na śmierć. A Filmweb.pl zakopany.
A w korzeniach tych wszystkich pochwał leży porządny design.
To jest jak dla mnie, dowód na to, że tak naprawdę przede wszystkim trzeba oświecić ludzi wyglądem, estetyką. To rozjaśnia resztę contentu, ludzie będą przychylniej patrzeć na cały projekt – no matter what.

Yep, ten piękny design również i mnie sobie zagarnął. Ale tylko on.
To tylko kolejny niewyspecjalizowany web 2.0-owy serwis filmowy, którego inność opiera się głównie na designie i kilku opcjach.
W skrócie, to co się składa na serwis to:
- szczegółowe ocenianie poszczególnych elementów filmu,
- komentarze,
- prowadzenie własnego bloga filmowego,
- rekomendacje filmów,
- recenzje.
I nic więcej. Czym mam się zachwycić?

Co mi tu nie truchta?

Na razie nie można dodawać samemu filmów i osobistości. Ciekawi mnie jak ta baza filmów została stworzona. Bo luki codziennie ręcznie uzupełniają, dzięki użytkownikom zgłaszającym brakujące filmy. Tak, to długo nie pociągną.

Brakuję mi prawdziwych statystyk i klasyfikacji filmowych. Bo chwilowo jest więcej o uzytkownikach niż o samych filmach. Mam tu na myśli kategorie filmowe, różne rankingu typu ‘najnowsze’.
A jedyne rankingi najlepszych filmów w poszczególnych kategoriach rządzą się trochę dziwnymi prawami. W ogóle nie zostały wzięte pod uwagę liczby głosów, np. film X z średnią oceną 9.00 i 50 głosami jest niżej niż Y z oceną 9.5, na który głosowało 10 osób.
I informacje na temat filmu, tj kraj produkcji, czas trwania, scenariusz, zdjęcia, muzyka (przecież film to nie tylko reżyser) i inne, nieco mniej ważne informacje o filmie, ale równie przydatne i ciekawe.
Ktoś krzyknie, że to zbedne bajer szmery. Na pewno nie dla kogoś kto się interesuje kinematografią i nie jest właśnie tym “przeciętnym zjadaczem popcornu”.

Filmweb, brzydkie kaczątko

Filmaster jest wszędzie porównywany do Filmwebu, polskiego lidera (na świecie zajmuje drugie miejsce jeżeli chodzi o bazę filmów), i automatycznie wywyższany . To zdecydowanie za ten design.
Jednak czy Filmaster się wybija czymkolwiek innym? Dla mnie innowacją są rekomendacje czy też ocenianie poszczególnych elementów filmu – tego mi zawsze brakowało.
I to by było na tyle.

Tak porównał Filmaster do Filmwebu Paweł Opydo na Techkulturze

Filmaster jest bardziej “niszowy”, przeznaczony chyba bardziej dla miłośników kina, niż masowego odbiorcy spożywającego popcorn. Dlatego uważam, że on i FW nie są bezpośrednią konkurencją.

Zastanowiam się, jak miałaby się przejawiać jego niszowość? Jeżeli użytkownik to widz, to na pewno będzie oglądał hity filmowe, tzw “popcorn” i na pewno, jeżeli bedzie korzystał ze strony, będzie o tym chciał podyskutować i ocenić.
“Niszowość” nie objawi się też w formie charakteru strony, bo jak już mówiłam, to tylko kolejny ogólny serwis filmowy.
To może ze względu na ilość użytkowników? Z perspektywy kinomanki i użytkownika, bardziej by mi zależało na opiniach, wynikach i statystykach tysięcy ludzi, niż garstki stałych czytelników dzięki którym serwis byłby chlubnie nazywany “niszowym”.

A dlaczego użytkowników Filmweba nazywa się “masowymi odbiorcami spożywający popcorn”? Dlatego bo ich dużo, zaś przy takiej liczbie zawsze łatwiej dostrzec głupców.

Spodziewałbym się raczej, że serwis stanie się w pewnym gronie “kultowy”, będzie miał sporo hard-userów, ale nie przyciągnie masy dzieciaków. I dobrze, bo to ostatnie chyba zabiłoby ideę.
[techkultura.com]

Kultowy to tak naprawdę jest Filmweb, pełen treści, przeróżnych ludzi o różnych poglądach i gustach. Tutaj naprawdę można dyskutować. I wbrew pozorom często powstają ciekawe dyskusje, jest mnóstwo fajnych filmowych spostrzeżeń.
W przeciwieństwie do tego, ciągłe przebywanie w gronie hard-userów, jak ich nazwał Paweł, staje się nudne. I to dopiero będzie zabijało idee, jakakolwiek ona nie jest.
Filmy są dla wszystkich.

Niestety Filmaster nie oferuje nic nowego, nawet mu dużo brakuje do hm…pewnej spójności w działaniu tego wszystkiego. Design jest wizualnie naprawdę super. Przejrzysty itd. Bardzo podobają mi magazynowy a’la gazetowy wygląd. Jednak w praktyce, łatwiej mi się poruszać na brzydszym Filmwebie i IMDB niż tutaj. I to nie kwestia przyzwyczajenia. Może dlatego, że po prostu czuć ten…brak treści.

Podoba mi się fakt, że ludzie nadal próbują tworzyć serwisy o popularnej tematyce. Konkurencja jest zdrowa ;) Ja pozostaję zwolennikiem Filmweba, nawet jeżeli mam dalej się łudzić, że Wielka Przebudowa pierwszego serwisu web 2.0 w Polsce, ma niedługo nadejść.

Podobne wpisy

• Na gwiezdne wojny z tvp2 (17)
• Co jest grane…29.07-04.08 (8)
• Posłuchaj: Lament ♫ (7)
• Wszyscy kochają Mandy Lane [2006] (0)
• Odwyk niepotrzebny (9)
• Niewymowny smutek z Belleville. (7)
• Recenzje filmowe (7)
• Wiosna eventów (6)

Lewy, górny róg smażone warzywa z krewetkami. Obok nemy, czyli sajgonki, na dole zupa z wątróbką i sercem indyka, zaś na lewo zupa z pędu bambusa. Przez całe życie jadłam tą zupę nazywając ją Canh măng, wczoraj się dowiedziałam, że to bambusy :>

Normalnie powinno być tego 2x więcej, tylko kto to ma wszystko potem zjeść?

after-battle.

Dzieła z ręki gastromistrza, mojej M.Amy.

Podobne wpisy

• Sylwestrowy koncert Radiohead (5)
• Kino Muranów (0)
• Starsza o rok (czyli starsza o dzień) (9)
• Wietnamczycy w Europie (5)
• Dni wietnamskie 1. (31)
• Wietnam lubi Open Source (3)
• Rok Złotej Świni (4)
• Chmurki, kwiatuszki, różyczki i …. Kasie Nguyen? Dzień 2 (10)