Zibi, książczyn typu Nienacki też przeczytałbyć kilka dziennie, spokojnie. Może nie próbowałeś. Ja po kilkunastu latach sam zwątpiłem, czy jeszcze potrafię czytać w dawnym tempie, przeprowadziłem więc test. Zadanie: zaliczyć całych “Czterech pancernych…” w jeden dzień, bez zarywania się. Udało się spokojnie, podobnie jak dawno temu w podstawówce. Szkoda, że jestem za leniwy na kursy superszybkiego czytania, ale cóż, ja lubię czytać dla przyjemności.

@jurgi 5-6 książek dziennie? ja czytam dość szybko, ale… A komiksy – eh… każdy coś kupował, potem się z kumplami wymieniało. Niestety w świecie literatury komiksy są traktowane podobnie jak animacja w świecie filmu.

Co jeszcze? Pamiętam, że prawie każdy chłopak czytał komiksy. A właśnie czy w badaniach czytelnictwa wliczono komiksy? Czy pominięto, uznając je za nieliteraturę?

No co ty. Komiksy? Nie, daleko im do tego żeby zaklasyfikować to jako literaturę (nadal trzeba przekonbywać o tym ludzi na prezentacjach maturalnych)

Bo, właśnie, czy czytelnictwo składa się tylko z czytelnictwa książek? Co z prasą online, forami, blogami, czy w badaniach uznano je za czytelnictwo? Czy może zignorowano, bo liczy się tylko to, co pan krytyk uzna?

Tak jak mówisz, totalny ignore dla nowych metod czytania. To kwestia naszego nastawienia na zmiany, z tym Polska radzi sobie jeszcze topornie.
Bowiem tylko papierowa książka bez obrazków jest dziś nadal jedynym uosobieniem literatury.

Kto zaś uczył się czytać wcześnie, czyta na tyle sprawnie, że się wyrobi. Wspomniany wyżej Pan Tadeusz w trzy noce to nie żaden hardkor, jako czwartoklasista w ciągu jednego dnia potrafiłem przeczytać „Czterech pancernych…”, zaś książki młodzieżowe typi Niziurski, Nienacki, Szklarski, czytałem po 5-6 dziennie. Jak pożyczałem ksiażki z biblioteki, to po lekcji w-f na której nie ćwiczyłem, oddawałem dwie przeczytane. A wcale się za fenomena nie uważam.

Jako czwartoklasistka to i ja Nienackiego czy innych, niezaleznie od grubowści, chłonęłam lepiej niż gąbka w rekordowym czasie. Ale nie w tym rzecz. Będąc w liceum szczerze mówiąc nie mam czasu się nawet po nosie podrapać. Może to moja umiejętność organizacją czasu. Ale nadal, kwestia czasu. Nie czasu przeczytania książki, ale czasu znalezienia wśród masy innych rzeczy na lekturę.
Prócz tego uwierz mi, tegoroczny kanon lektur jest największy jaki do tej pory był. Plus wliczona kupa reszty materiału. Mało który polonista wierzy, że się z tym wyrobi.

Co jeszcze? Pamiętam, że prawie każdy chłopak czytał komiksy. A właśnie czy w badaniach czytelnictwa wliczono komiksy? Czy pominięto, uznając je za nieliteraturę?

Bo, właśnie, czy czytelnictwo składa się tylko z czytelnictwa książek? Co z prasą online, forami, blogami, czy w badaniach uznano je za czytelnictwo? Czy może zignorowano, bo liczy się tylko to, co pan krytyk uzna?

Ludzie nie lubią czytać, bo nie potrafią czytać. Nie potrafią, bo składanie literek to jeszcze nie jest czytanie. Sam widzę młodzież i dorosłych, którzy tylko składają literki. Nie potrafią zrozumieć, co to jest szukanie w tekście! Dla nich czytanie oznacza składanie literek po kolei, jak przebiegałem wzrokiem, szukając konkretnej informacji, to pytali, czy tak szybko czytam. Straszne.

Winni są leniwi rodzice. Dziecko, żeby nauczyć się sprawnie czytać, musi nauczyć się około 4-5 życia. Inaczej teksty odpowiednie dla niego intelektualnie będą za trudne technicznie. A dla kilkulatka dukanie ta-ta-rak nie wciągnie na pewno, zwłaszcza w obliczu konkurencji TV i komputerów.

Potem tacy biedacy, nawet jak nie mają urazu do czytania, nie są w stanie wyrobić się z przeczytaniem lektur. Bo nikt ich nie nauczył czytać sprawnie. Mnie się zdarzało lektur nie czytać, ale z lenistwa, albo dlatego, że zamiast Chłopów wolałem w tym czasie przeczytać 20 innych, ciekawszych książek.

Kto zaś uczył się czytać wcześnie, czyta na tyle sprawnie, że się wyrobi. Wspomniany wyżej Pan Tadeusz w trzy noce to nie żaden hardkor, jako czwartoklasista w ciągu jednego dnia potrafiłem przeczytać „Czterech pancernych…”, zaś książki młodzieżowe typi Niziurski, Nienacki, Szklarski, czytałem po 5-6 dziennie. Jak pożyczałem ksiażki z biblioteki, to po lekcji w-f na której nie ćwiczyłem, oddawałem dwie przeczytane. A wcale się za fenomena nie uważam.

Teraz już tyle książek nie schodzi, ale czy to znaczy, że czytam mniej? Raczej czytam więcej, tyle że w 99% online. Ale tego badania nie ujmą.

A sprzedaż książek to co innego niż czytelnictwo. Wspomniane w podlinkowanym tytule bestselery to niekoniecznie ksiażki, które zostaną przeczytane. Głośne, promowane książki, jak Dziwisza, czy Jana Pawła II tak naprawdę często od razu lądują na półce.

Co do przerabiania lektur, ich celem jest wyrobienie nam gruntu pod nogami, lektury mają dać nam podstawowe pojęcie o literaturze. Wiedza.

To nie jest wina książek,że lekcje polskiego są nudne i nic nie wnoszą

Są. Ale tylko między innymi. Ponieważ żeby omówienie było innowacyjne, ciekawsze to i lekturę trzeba wybrać inną. Nie taką gdzie wciąż się podkreśla wartości patriotyczne lub gdzie bohater romantyczny roztrząsa swoje cierpienie topiąc się w weltzschmertzu.

Dziwisz się Lanooz? Ja już nie.

No.

@Lymorn: dla mnie to niewłaściwe sformułowanie, że “lektury nic nie wnoszą do współczesnego życia”. To jest już skrajne generalizowanie.

@ikari: przypomniałeś mi o pewnym fajnym eseju o lekturze podróżniczej. Podróż zawyża statystyki czytelnictwa :)

Na lekcjach z omówień lektur i tak byłem jednym z najaktywniejszych choć na oczy widziałem aktualnie przerabiane fragmenty, w romantyzmie szczegolnie, ciągle to samo – bohater romantyczny, aż nudne, co książka to ten sam schemat.

Fakt lektury nic nie wnoszą do współczesnego życia, może nawet gdzieś tam są na swój sposób wartościowe, ale na pewno nie w taki sposób w jaki tego wymagają współcześni (światowi) czytelnicy.

A dzieci kwitną przed TV, bo rodzice nie potrafią zainteresować ich niczym innym. Wszystko, co żyje, ma tendencję do pójścia na łatwiznę. Niestety, organizowanie czasu dzieciom jest czaso- i pracochłonne. Łatwiej jest odpuścić i pozwolić dziecku na oglądanie. Nie ma awantur, nie trzeba kombinować…

Znaczy, znaczy. Książka jest przedmiotem bardzo specyficznym. Jeśli jakaś mnie poruszy – prawie na pewno wyląduje w końcu na mojej półce. Jest bardzo-bardzo moja, a jednocześnie chcę się z nią dzielić, wciskam znajomym. Nie wyobrażam sobie kogoś, kto ma swoje ulubione tytuły, a nie ma ich na półce. To musi być frustrujące (tak jak dla mnie teraz – nie mam Góry czterech wiatrów – nie mogę Ci przytoczyć jednego pięknego cytatu o książkach) nie móc zdjąć z półki książki, do której właśnie zapragnęło się zajrzeć. Biblioteka jest tylko poligonem, na którym próbuję różnych książek. Jak się w którejś rozsmakuję, to muszę ją w końcu upolować na własność.

@matipl: jakoś nie podoba mi się ten podział. To subiektywna opinia. Pamiętaj też, że czytamy czasem też dla rozrywki.

@Zbigniew ‘zibi’ Jarosik: (dzięki,poprawione) o nie, rodzice nie sadzają dziecka przed komputerem czy tv. One same się tam sadzają, trudno je potem odciągnąć. To szkoły główna funkcja by edukować nas, to tam spędzamy większość dzieciństwa, połowę życia. Choć byłoby rzeczywiście lepiej gdyby rodzic wziął tą konkretną sprawe w swoje ręcę, szerzyć kulturę.

Zaś jeżeli chodzi o Twoich znajomych z nową plazmą – czy to coś mówi? Niektórzy wolą pożyczać książki z biblioteki. To, ze nie mają jakiejś biblioteczki nic nie znaczy :)

…że wymienię tylko tych moich ulubionych. Fakt, ich książki stały się trudniejsze w odbiorze poprzez zmianę kontekstu. To już nawet dla mnie (jestem ‘80) niektóre elementy bywały trudno zrozumiałe, ale tu własnie jest zadanie dla rodziców – wyjaśnić, poprowadzić. A nade wszystko – zachęcać do czytania.

Największy żal to w moich oczach się chyba pojawia, jak wchodzę do domów niektórych (zaznaczam: niektórych! większość moich znajomych na szczęście nie pasuje do tego opisu) ludzi w moim wieku, czasem parę lat starszych, co pozakładali swoje rodziny, poustawiali się w życiu, doszli do czegoś. Wchodzę, widzę całkiem spore mieszkania, nową plazmę, śliczne meble itp itd. Tylko książek jakoś mało…

Ok, jestem może nieco spaczony. Babcia i Mama to bibliotekarki, więc może dla mnie świat książki (to nie kryptoreklama ;P) był bliższy.

Ok, dość wynurzeń.

Lan, bardzo miło widzieć, że książki nadal nie zginęły i ktoś się o nie troszczy ;P

Spadek czytelnictwa mimo wszystko jest faktem, któremu nie da się zaprzeczyć. Można oczywiście spierać się o liczby, sam nie jestem przekonany czy w takich badaniach powinno się przepytywać tylko 1000 osób, bardziej kojarzy mi się to z sondażem, o którym mam nie najlepszą opinie.