Przez 2 kolejne dni jadłem tylko zupy i płatki na mleku, bo nic innego nie mogłem. A w noc po wyrwaniu zęba, gdy wstałem napić się wody, najpierw straciłem ostrość widzenia a potem była już tylko ciemność. Ale jak się już jakoś dowlokłem do łóżka wszystko wróciło do normy. Rano wypiłem porządną kawę (chociaż chłodną) i wreszcie poczułem się w miarę dobrze (nie licząc oczywiście spuchniętego od zabiegu dziąsła).

Teraz jezdze prywatnie, bo nie mam czasu na użeranie sie z ZOZ, przyjezdzam punktualnie, wsiadam i po 15 minutach jestem wolny :) i tak ma byc :)

A poza tym Lan, jestes silna :), wspieramy Cię w walce ;)

@Jacek, poczekaj tylko aż jakiś dentysta obwieści Ci, że się (np) nie mieszczą i trzeba się z nimi pożegnać ;)

Nie ma obawy, wyrosły mi przeszło 10 lat temu i skoro wytrzymały ze mną tak długo bez komplikacji, to jest spora szansa na to, że jeszcze przez wiele lat mnie nie opuszczą.

Pani dentystka mówi mi, że “tam jest mała dziurka, tam większa, tam się zobaczy”. Zaczyna borować pierwszego zęba. Borowanie zawsze boli, ale miałem je już wykonane cholernie dużo razy od… ósmego roku życia? Czuję ten ból, ale nic nie robię, bo jestem do niego przyzwyczajony. OK, pani dentystka skończyła borowanie, umawia się na następną wizytę. Za tydzień.

Przychodzę po tygodniu. Dentystka coś wierci, mówi, że ząb jest bardzo zepsuty i wpycha do niego jakieś lekarstwo. Mam przyjść za dwa tygodnie.

Po dwóch tygodniach przychodzę, pani wyjmuje lekarstwo i wstawia plombę. Mam przyjść znów za tydzień.

Przychodzę. Niestety, pani dentystka nie może mnie przyjąć, “bo punkty jej się skończyły”. Dwa zęby w miesiąc. Nieźle.

Nie lubię chodzić do dentysty. Nie dlatego, że boli, a dlatego, że będę musiał tam przychodzić przez następne dwa miesiące co siedem dni.